ေခြး-၂
ေခြးထက္ယုတ္မာ
ေခြးမိစၦာသုိ႕
ေခြးနာေလာက္ကိုက္
ေခြးစ႐ုိက္ႏွင့္
ေခြးမိုက္ေခြးမဲ
ေခြးထက္ကဲသည့္
ေခြးဝဲစား႐ုပ္
ေခြးတအုပ္သည္
ေခြးလုပ္လို႕ေပ်ာ္
ေခြးေခၚမရွက္
ေခြးထက္႐ိုင္းစိုင္း
ေခြးႏွင့္ႏိႈင္းေသာ္
ေခြးတိုင္းကန္႕ကြက္ၾကေလ၏။ ။
ပထမကဗ်ာေအာက္မွာ ကမၻာ့ဖ်ာ ေပးသြားတဲ့ Comment ေလး သေဘာက်လုိ႕ထပ္ခ်ဲ႕လိုက္ပါတယ္ ... ေခြးထက္မုိက္သူမ်ား ၾကားသိၾကေစကုန္ေသာဝ္ ...
ဟယ္ရီလြင္
ေခြး
ေခြးထက္လူ႐ိုင္း၊
ေခြးႏွင့္ႏိႈင္းလွ်င္၊
ေခြးတိုင္းကန္႕ကြက္ၾကေပမည္။ ။
ေခြးထက္ပို၍႐ိုင္းစိုင္းယုတ္မာၾကသူမ်ားသို႕ ...
ဟယ္ရီလြင္
မန္လည္ဆရာေတာ္ႏွင့္ ႏႈတ္ခမ္းေမႊး ဦးဉာဏဝံသ
သီဟုိဠ္ျပန္ဘုန္းႀကီး ဦးဉာဏဝံသ (ႏႈတ္ခမ္းေမႊး ဦးဉာဏဝံသ လုိ႕ ေနာက္ပိုင္း လူသိမ်ားပါတယ္) က ထူးရင္ထူးမွ ႐ူးရင္လည္း ႐ူးမွ ေက်ာ္ၾကားမယ္၊ ျမန္မာျပည္ ျပန္ေရာက္ရင္ အထူးနာမည္ေက်ာ္ေအာင္ အထူးအဆန္း တခုခုေတာ့ လုပ္ျပရေတာ့မယ္ ဆုိၿပီးသီဟိုဠ္မွာ ပညာသင္ေနတုန္း ခဏခဏ ေျပာပါတယ္တဲ့ ... ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္ေတာ့ လုပ္ခ်လုိက္ပံုက ဘုရားအေလာင္းေတာ္ဟာ ေတာထြက္စဥ္က (ေကသ မႆံု) ဆံပင္နဲ႕ မုတ္ဆိတ္ေမႊးကိုသာ ပယ္တယ္၊ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးကို ပယ္တယ္လုိ႕ ပိဋကတ္စာေပ က်မ္းဂန္ေတြမွာ တုိက္႐ိုက္မလာတာေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရား သက္ေတာ္ထင္ရွားရွိစဥ္က ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေတာ္ႏွင့္ ခံ့ခံ့ညားညား သပ္သပ္ပယ္ပယ္ တင့္တယ္ၾကည္ညိဳဖြယ္ ေကာင္းလွပါတယ္ ဆုိၿပီး ဘုရားဆင္းတုေတာ္ေတြ ပန္းခ်ီပံုေတြမွာ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးတပ္ၾကဖုိ႕ တရားလွည့္ေဟာရံုမက ဓႏုျဖဴက က်ိဳက္ကလြန္ပြန္းေစတီေတာ္ရဲ႕ တန္ေဆာင္းထဲက ရုပ္ထုေတာ္တဆူကို ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေတြ တပ္ၿပီး "ႏႈတ္ခမ္းေမႊးဂိုဏ္း" ကိုေတာင္ ေထာင္လိုက္ပါသတဲ့ ....
ဒါကို မန္လည္ဆရာေတာ္ႀကီး ၾကားေတာ့ ေအာက္က ေဒြးဆစ္သျဖန္ေလး စပ္ၿပီး ေဆာ္လိုက္ေတာ့မွ ၿငိမ္သြားပါသတဲ့ ...
လုပ္ငန္းရယ္ပို၊
ႏႈတ္ခမ္းကို သူၾကည္ညိဳသတဲ့၊
သီဟုိဠ္ျပန္ဘုန္း။
စဥ္ ေရွး ... ဟို၊
ဖင္ေမြးကို ဘယ္လိုဆုိပါ့၊
သီဟုိဠ္ျပန္ ဆရာဉာဏ္ရဲ႕၊
အပဒါန္ေရႊစာတမ္းကို၊
က်မ္းျပပါအံုး။ ။
မန္လည္ဆရာေတာ္ႀကီးက အဲဒီလို ထိထိမိမိနဲ႕ ခပ္စပ္စပ္ေလး ေရးတဲ့ေနရာမွာ တကယ့္ကို ပါရဂူပါပဲ ... ဒါေၾကာင့္လည္း ကဗ်ာ့ပါရဂူ လုိ႕ သတ္မွတ္ၾကတာပါ ...
ဟယ္ရီလြင္
လထစ္နာစဲြ
မန္လည္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးသည္၊ “ဆိုေရးရွိက၊ ဆုိအပ္လွ၏၊ ဆုိစမ်ားလ်ား၊ ထားပေခ်ဘိ၊ ငါ့ဝန္ရွိခဲ့” ဆုိေသာ ေျဖာင့္မွန္လွေသာ ေရွးသူေတာ္ေကာင္း သူျမတ္ေလာင္း ပညာရွိႀကီးမ်ား ထံုးစံတန္ထြာ ဓမၼတာ ရွိေတာ္မူၾကသည့္အတုိင္း ႏုသင့္သည့္အခါ အလြန္ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕လ်က္ ၾကမ္းသင့္သည့္အခါ အလြန္ၾကမ္းတမ္းလွစြာ စကားလံုး ေျပာင္ေျပာင္ ကေလာင္ ထက္ထက္ႏွင့္ ေခါင္ထိေလာက္ေအာင္, ဘီလူး႐ုပ္ႀကီးေပၚလာမေယာင္, ထင္ေပၚေလးနက္လွစြာ ကဗ်ာလကၤာမ်ားကို ေနာင္လာေနာက္သား အမွတ္တရျဖစ္သြားရေအာင္ စီကံုးစပ္ဆိုေတာ္မူေလ့ရွိေတာ္မူသည္ကို ေအာက္ပါ ကဗ်ာႏွစ္ပုဒ္တုိ႕က ေထာက္ခံလ်က္ ရွိၾကေတာ့၏။
ဤကဗ်ာမ်ား ျဖစ္ေပၚလာရျခင္း၏ အေၾကာင္းမွာ ...
တန္ခြန္တုိင္ရြာတြင္ မန္လည္ဝန္မင္းက ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္ေနေသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဦးဘုိးခ်ိန္ ေခၚေသာ ဝန္မင္း၏ ဆရာေတာ္ႀကီး တပါး ရွိ၏။ ၄င္းဆရာေတာ္ႏွင့္ မန္လည္ဆရာေတာ္ႀကီး ႏွစ္ပါးတုိ႕သည္ အလြန္ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးျခင္း ရွိၾက၏။ ၄င္း ဆရာေတာ္ႀကီး ဦးဘုိးခ်ိန္သည္ သက္ေတာ္ ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္မွ သာသနာေတာ္ေဘာင္တြင္ မေပ်ာ္ပိုက္ ၿငီးေငြ႕ကာ လူဝတ္လဲရွာသျဖင့္ သူ၏ ဒကာရင္း မန္လည္ၿမိဳ႕ဝန္မင္းက အိမ္တြင္ထားကာ ေစာင့္ေရွာက္ ျပဳစုထား၏။
၄င္းလူထြက္ႀကီး ဦးဘုိးခ်ိန္သည္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးႏွင့္ ခင္မင္ရင္းႏွီးလွသည့္အတုိင္း ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ ေက်ာင္းသို႕ ေန႕စဥ္ေန႕တုိင္းလိုလိုပင္ မၾကာခဏသြားလာေနေလ့ရွိ၏။ ၄င္းလူပ်ံေတာ္ႀကီး ဦးဘုိးခ်ိန္သည္ ကသာၿမိဳ႕သို႕ လည္း ခဏခဏ သြားေရာက္လည္ပတ္လ်က္ မိန္းမေပါ့ မိန္းမပ်က္မ်ားႏွင့္ အလြန္ေပ်ာ္ပါးလိုက္စားေလ့ရွိ၏။ ထုိကဲ့သုိ႕ မသန္႕စင္ေသာ မိန္းမမ်ားႏွင့္ လိုက္စားဖန္မ်ားလွသျဖင့္ ေရာဂါမ်ားရရွိကာ အိပ္ယာမွ မထႏိုင္ ျဖစ္ေနေတာ့၏။ ထိုအခါ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးသည္ ဦးဘိုးခ်ိန္ကို မေတြ႕မျမင္ရတာ ေန႕ရက္ေတြ အေတာ္ၾကာသြားသျဖင့္ “ေမာင္ဘုိးခ်ိန္ႀကီး ေက်ာင္းသုိ႕မလာသည္မွာ အေတာ္ၾကာသြားၿပီ၊ သူ ဘယ္သြားသလဲ? ဘာျဖစ္ေနသလဲ?” စသည္ျဖင့္ တေန႕ေသာအခါ ေမးျမန္းေတာ္မူ၏။
ထုိအခါ အနီးအပါးရွိ ရဟန္းတပည့္မ်ားက “ေမာင္ဘိုးခ်ိန္ ေရာဂါစဲြကပ္ကာ သူ၏အိမ္တြင္ အိပ္ယာထဲမွာ လဲေလ်ာင္းေနရ ပါသည္ ဘုရား” ဟု ေလွ်ာက္ထားၾက၏။ ထုိအခါ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက “သူ႕မွာ ဘာေရာဂါျဖစ္တာလဲ” ဟု ေမးေတာ္မူ ေသာအခါ ရဟန္းတပည့္မ်ားက “သူ႕ေရာဂါဟာ လူပ်ိဳနာျဖစ္ပါတယ္ ဘုရား” ဟု ေလွ်ာက္ထားၾက၏။
ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး - လူပ်ိဳနာ ဆုိတာ ဘာလဲ။
တပည့္မ်ား - လူပ်ိဳနာဆုိတာ ကာလသားေရာဂါ ျဖစ္ပါတယ္ဘုရား။
ဆရာေတာ္ - ကာလသားေရာဂါ ဆုိတာ ဘာလဲ။
တပည့္မ်ား - ကာလသားေရာဂါ ဆုိတာ ဖာက်ိဳးနာပါ ဘုရား
ဆရာေတာ္ - ဖာက်ိဳးနာဆုိတာ ဘယ္လုိအနာမ်ိဳးလဲ။
တပည့္မ်ား - ဖာက်ိဳးနာဆုိတာ မိန္းမေပါ့ မိန္းမပ်က္မ်ားကို လုိက္စားလုိ႕ ရတဲ့အနာပါဘုရား။
ဆရာေတာ္ - မိန္းမေပါ့ဆိုတာ ဘယ္လုိ မိန္းမလဲ။
တပည့္မ်ား - မိန္းမေပါ့ဆိုတာ မေကာင္းတဲ့မိန္းမ ျဖစ္ပါတယ္ ဘုရား။
ဆရာေတာ္ - မေကာင္းတဲ့မိန္းမ ဆိုတာ ဘယ္လုိ မိန္းမလဲ။
တပည့္မ်ား - မေကာင္းတဲ့မိန္းမ ဆိုတာ ဖာသည္ကို ဆုိပါတယ္ ဘုရား။
ဆရာေတာ္ - ဖာသည္ဆုိတာ ဘာလဲ။
တပည့္မ်ား - ဖာသည္ဆုိတာ အခေၾကးေငြ ပိုက္ဆံယူလ်က္ လူျမင္တုိင္းႏွင့္ ဆက္ဆံေပ်ာ္ပါး သြားလာေနေသာ ျပည္တန္းဆာ မိ္န္းမကို ေခၚပါတယ္ ဘုရား။
ဆရာေတာ္ - ေၾသာ္ သည္လုိလား! ... ျပည္တန္းဆာမိန္းမမ်ားႏွင့္ သြားလာေပ်ာ္ပါး လြန္ၾကဴးလြန္းအားႀကီးလို႕ ဘုိးခ်ိန္၏ တန္ဆာမွာ အနာေရာဂါ ျဖစ္ေနတယ္ ဆုိပါေတာ့၊ ဟုတ္လား? ... ေၾသာ္ သိၿပီ သိၿပီ .... ငါနားလည္ၿပီ ...
ဟု ေျပာဆုိေတာ္မူလ်က္ အနီးအနားမွာရွိေသာ ခဲတံႏွင့္ စာရြက္ကိုယူ၍ တခဏျခင္း ေအာက္ပါေဒြးခ်ိဳးကေလးကို ေရးစပ္ကာ ေပးလုိက္ေတာ့၏။
တင္းမတိမ္
ဒုလႅဘေပမုိ႕၊
ဘဝေတာ္က ဆုိင္သည္၊
ေပ်ာ္ႏိုင္မွ် သည္ပဲြ။
တင္းမတိမ္၊
ေတြ႕တုိင္းသူစိမ္လုိ႕၊
ဘိုးခ်ိန္လိင္ျပန္သစ္ဟာမုိ႕၊
လထစ္နာစဲြ။ ။
တန္ဆာပုပ္ တူးျမႇဳပ္လုိက္ၾက
ကပၸိယ ေမာင္ဘုိးခ်ိန္လည္း ဤကဲ့သို႕ေသာ ကာလသားေရာဂါႏွင့္ပဲ မသက္မသာ အသည္းအသန္ ခံစားရကာ ရက္မ်ား မၾကာမီ ေသဆံုးသြားရေလေတာ့၏။
ထုိအခါ တပည့္ရဟန္းမ်ားက ေမာင္ဘုိးခ်ိန္ အနိစၥေရာက္ၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္းကို ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးအား ေလွ်ာက္ထားေလ ရာ ... ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက ... “ေၾသာ္ ... ဘုိးခ်ိန္ဟာ ေသ႐ိုးေသစဥ္အတုိင္း မေသရ၊ ကသာမွာ အခါခါ လူပ်ိဳလုပ္ကာ အေပ်ာ္အပါး က်ဴးလြန္လုိက္စားၿပီး (ရီး)ပုပ္လို႕ေသသြားပလား? ... ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ! ... ဤကဲ့သို႕ တန္ဆာေႂကြလုိ႕ ေသခဲ့လွ်င္ ရဟန္းသံဃာအမ်ားက ဝိုင္းအံုၿပီး တန္ဆာပုပ္ကို တူးျမႇဳပ္လိုက္ၾကေပေတာ့ကြာ ဟု မိန္႕ေတာ္မူၿပီးကာ ေအာက္ပါ ေလးဆစ္ကို တမဟုတ္ျခင္းေရးျခစ္ကာ ေပးေတာ္မူလုိက္ေလသတတ္။
ဒစ္ေႂကြလို႕ေသဆံုး
၁။ ေသ႐ိုးတဲ့ သူမေသ။
၂။ ကသာမွာ လူပ်ိဳလုပ္တယ္ ... (ရီး)ပုပ္လုိ႕ေသ။
၃။ ျဖစ္ပေလ၊ ဒစ္ေႂကြလုိ႕ ေသဆံုး။
၄။ ရဟန္းသံဃာႏွင့္၊ ဝိုင္းအံုကာ တန္ဆာပုပ္ကို၊ တူးျမႇဳပ္ၾကအံုး။ ။
(အဘိုးတန္ မန္လည္ကဗ်ာမ်ား ... မွ)
ဟယ္ရီလြင္
ေတးသီငွက္
မ်က္ရည္တစေသာ္မွ၊
လက္ေႂကြမက်ပါႏွင့္ ခင္။
ပင္ပန္းတာ မဆုိထား၊
မရႊင္မလန္းမ်ားပင္ မျမင္ခ်င္။
သူမရွိ သူမျမင္၊
ပူပင္တာ သူမသိ။
လမင္းသာ၊
ညခင္းျပာေတးအရိပ္နဲ႕၊
တေမွးမွိတ္ကြယ့္ သၪၨာလီမွာ၊
ညင္သာရည္ ေတးသီဆက္ဖုိ႕၊
အသက္ဝင္ ငွက္ပင္ျဖစ္ကာေပါ့၊
ထက္တခြင္ သံစဥ္မ်ားနဲ႕၊
ပ်ံသြားခ်င္မိ။ ။
ဖတ္႐ႈခံစားအားေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးအထူးပါ ခင္ဗ်ာ ...
ဟယ္ရီလြင္
ဟိုေန႕က ေရးထားတဲ့ ေတးထပ္ေလးက Face Book ေပၚကမဆုိင္တဲ့သူတေယာက္ကို တုိက္႐ိုက္တည့္တည့္ႀကီးထိသြားတယ္ ထင္ပါရဲ႕ ... အဲဒါ အနာေပၚတုတ္က်ၿပီး လာတုိက္ခိုက္ေနလို႕ အိုးမလံု အံုပြင့္ၿပီး မသိသားဆုိးရြားလြန္းတဲ့ငနဲေလးအတြက္ ေလးခ်ိဳးႀကီးတပုဒ္ ထပ္ေရးလိုက္ပါတယ္ ... ဖတ္သာၾကည့္ၾကပါေတာ့ ခင္ဗ် ...
အသိပညာ မႂကြယ္မျပည့္ရွာေတာ့၊
ငတိခမ်ာ တကယ္မသိပါဘဲ၊
ျပည့္တန္ဆာလုိ ကေယာင္ကတမ္းနဲ႕၊
အေမွာင္ခန္းမွာ ေစ်းေပါင္က်ိဳးသလိုပ၊
အေတြးေၾကာင္တမ်ိဳးဆုိ ေျခာင္းေျမာင္းကာ၊
ေခြးေဟာင္ထိုးသလို ေစာင္းေျမာင္းလာ။
အေတြ႕အၾကံဳ မျပည့္စံုရွာသူမုိ႕၊
ေစ့စံုစြာ နင္ေလမတတ္ပါဘဲ၊
ဘဝင္ေလဟပ္ကာ ေစတနာရွင္ေယာင္နဲ႕၊
တြင္တြင္ေၾကာင္ အႂကြားပိုညာလို႕၊
စကားဆုိကာ အျပစ္ခ်ည္းျမင္တာက၊
စပ်စ္သီးခ်ဥ္တဲ့ ေျမေခြးလုိေပါ့၊
အရွည္မေတြးဘဲ ျငင္းခ်င္တာ၊
မင္းပညာ တထြာတမိုက္ငယ္နဲ႕
အတင္းဝင္ကာ ဗလာတုိက္လာေတာ့၊
မသာအမိႈက္ရယ္ သနားတာ။
စြာလိုက္သကြယ္ ဟားစရာ။
အရွက္မဝင္၊
မ်က္မျမင္ ဆင္စမ္းသလိုေပါ့၊
မျမင္မကန္းရယ္နဲ႕ မင့္ခမ်ာ၊
ဆင့္အဝွာ စမ္းကာမိရင္ျဖင့္၊
ပရမ္းပတာအသိနဲ႕ ဘဝင္ပိုကာ၊
ဆင္ဆုိတာ ငွက္ေပ်ာသီးပါလုိ႕၊
အေျပာႀကီးေျပာမွာ ျမင္ေယာင္ေသး၊
ေပါတီးေပါခ်ာ ဘဝင္ေကာင္ေလး။
သေဘာအေတြးဟာ မခိုင္ရွာေလေတာ့၊
ငေပါေလးခမ်ာ ငုိင္ကာေတြလုိ႕၊
မဆုိင္တာေတြ အူေဟာင္ေနရဲ႕၊
အူေၾကာင္ေၾကာင္ အေတြးမူးယုတ္နဲ႕၊
လဒူေကာင္ ေခြး႐ူးစုတ္ကိုျဖင့္၊
အေရးအထူးမလုပ္ပါ အဆင့္ခ်င္းကြာသမို႕၊
အသင့္လင္းစြာ ျပရင္းဆိုမယ္၊
လမင္းကို ေခြးမိုက္ေဟာင္လည္း၊
အေရးမစိုက္ေပါင္ အေရာင္မပ်က္ပါဘူး၊
ေျပာင္လ်က္သာ ထြန္းထိန္လင္းပါရဲ႕၊
အိမ္တြင္းမွာ အပါးက်ယ္တဲ့၊
(ဖားသူငယ္ သနားတယ္ကြယ္ ...)
အမွားႂကြယ္တဲ့အေတြးနဲ႕ ...
နားလည္ဟဲ့ေခြး။ ။
ဒါမ်ိဳးကို ကာလေပၚစာေထာင့္ေလးခ်ိဳးႀကီး လို႕ ေခၚပါတယ္ ... ႏွစ္ထပ္ေက်ာ့ ခ်ရပါတယ္ ...
သိပ္ေတာ့မၾကမ္းလွဘူး ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ ... :D
ဟယ္ရီလြင္
ခက္ေတာ့ခက္သားဗ်ာ ... စာေလးတအုပ္ဖတ္ၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပညာရွင္လုိ႕ မရွက္မေၾကာက္ေျပာ ... ဒါေပမဲ့ အဲဒီထဲမွာ မပါတဲ့ဟာဆို ဘာမွမသိေတာ့ဘူး ... ဘယ္ေလာက္မ်ားလဲဆုိ ေလးခ်ိဳးငယ္ကို ေလးဆစ္လုိ႕ ေခၚမွန္းေတာင္ မသိတဲ့အထိ ... သိေအာင္ ေျပာျပျပန္ေတာ့လည္း လက္မခံခ်င္ ... ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အဟုတ္ႀကီးမွတ္ၿပီး ခံျငင္း ... ေနာက္ဆံုး မယွဥ္ႏုိင္မွန္းသိေတာ့ ရွက္ရမ္းရမ္းၿပီး ေတြ႕ကရာ ေလွ်ာက္ေျပာ ... ေလွ်ာက္ရမ္း ... ရိတိတိလာလုပ္ ... အဲ့လို ေရတြင္းထဲက ဖားကေလးေတြ Facebook မွာ အေတာ္ေတြ႕ရပါတယ္ ... အဲဒါနဲ႕ ဒီေတးထပ္ေလး ေရးလုိက္တာပါ ... ဖတ္ၾကည့္ၾကပါဦး ...
ဖတ္ဖူးတာ စာတအုပ္၊
ကဗ်ာစုတ္နဲ႕ မာန္ထခ်င္၊
မသာ႐ုပ္နဲ႕ ဟန္လွျပင္၊
မွန္စြထင္ ေနသည့္ဖား၊
ေရတြင္းထဲ အဆာက်ယ္၊
ကမၻာနယ္ မသိရွာပါလား။
စာတမူးနဲ႕ ကဗ်ာ႐ူးျပန္၊
ျခာတူးလန္ ငႂကြား၊
ျပာကလူးညံ စကားေတြက၊
ႏွစ္ျပားမွ မတန္၊
ေပါေၾကာင္ေၾကာင္ ဝင္ဝင္ေျပာေတာ့
တေသာေသာ ရယ္ရတာအမွန္။
ေငြတက်ပ္နဲ႕ သူေ႒းဟန္၊
အေတြးမမွန္ အရွက္မဲ့စြာနဲ႕
သူဟာတဲ့ ပညာရွင္
ဟားတုိက္ရယ္ခ်င္၊
ေခြးမိုက္က လမင္းေဟာင္ခ်င္၊
ျမဆင္းေရာင္စဥ္ ပိုလင္းသတဲ့ေလး။ ။
(ေသာက္ျမင္ကပ္ဘဲြ႕ - ေတးထပ္)
ဖတ္႐ႈခံစားအားေပးတဲ့ သူမ်ားအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ ... ေဝဖန္ခ်င္လည္း အားမနာတမ္း ေဝဖန္သြားႏိုင္ပါတယ္ ...
ဟယ္ရီလြင္
ငရဲဇာတ္႐ံု
တရားမဖက္
ဓားတလက္နဲ႕
ျပာသာဒ္ပ်က္ဟာ
ျပည့္ဝမ္းစာကို ေဖာက္
ျပည့္ဦးေႏွာက္ကို ခ်ိဳး
ျပည့္အမိုးကို နင္း
ျပည့္ဦးကင္းကို ဖ်က္
ျပည့္မ်က္႐ႈကို ဖမ္း
စာသင္ခန္း ေက်ာင္းေတာ္တ႐ိုး
ထိုးခဲ့ၾက စစ္စည္ေမာင္းနဲ႕
မရဏေခါင္းေလာင္းသံ
ေသာေသာညံလာခ်ိန္ ...
ေက်ာင္းယာမ္ကို ေက်ာခုိင္းရင္းခြာလို႕
ေဒါင္းမာန္ပ်ိဳ ေဇာမိႈင္းျပင္းစြာနဲ႕
ေမာင္းျပန္ကို ေတာစိုင္းရင္းသာ ကိုင္ခဲ့ၾကတဲ့ ...
သူတုိ႕ေတြ ...
ဘီလူးေတြနဲ႕တိုက္ဖို႕အသြားမွာ
အ႐ူးေတြက ကိုက္လို႕စားခဲ့ေတာ့
ဆီးႏွင္းေတြ တၿဖဳိက္ၿဖိဳက္က်ဆင္းခ်ိန္မွာ
သီးကင္းေတြက တၿပိဳက္ၿပိဳက္ေႂကြ ...
ေဒါင္းၿမီးကြက္ေတြ ...
ေအးစက္စက္ေလထုထဲ
တစစီ ... တစစီ ...
ပ်ံ ... ဝဲ ... လြင့္ ... ေႂကြ ...
“လက္ထဲမွာ ျပာစမ်ား
မ်က္ဝန္းမွာ အားငယ္စိုးထိတ္
တိတ္ဆိတ္တဲ့ ေကာင္းကင္ယံကုိ
လိုက္လံရွာေဖြေနသလား ...” *
ႏွင္းေတြဖံုးလႊမ္း ...
ေအးလြန္းတဲ့ တဲစခန္းေလးမွာ
ငရဲခန္းေသြးအရိရိနဲ႕
ေဆြးျမည့္ေပက်ံ ...
ဒ႑ာရီသာ ျဖစ္လုိက္ေစခ်င္မိ ...
“ေအးစက္ႏြမ္းလ်တဲ့သူ႕အသံ
အသံမဲ့ေျပာေနတဲ့ စကား
ဖေယာင္းတုိင္ေလးကို ...
ေလျပင္းဘက္သာ လွည့္ထားလုိက္ပါေတာ့ ...” *
မဟုတ္ ...
မဟုတ္ဘူး ...
မဟုတ္ေသးဘူး ...
မဟုတ္ေသးပါဘူး ...
ဟုတ္ကို မဟုတ္ေသးပါဘူး ....
“တရက္ေလာက္ေတာ့ ထပ္ေနပါဦး ...
ဒီေတာင္ကုိ ေက်ာ္လိုက္ပါဦး ...
ဆက္ရွင္သန္ဖို႕ အေၾကာင္းတခုေလာက္
ထပ္ၿပီးရွာလိုက္ပါဦးေနာ္” *
....
....
ေနာက္ေန႕မွ ... ေပါ့
မနက္ျဖန္မွ ... ေပါ့
မာန္စိတ္ျပင္းထန္ ...
အံႀကိတ္ရင္းခံ ...
ရင္တြင္းသံ ...
ေဝလွ်ံ ...
ညံ ...
“တို႕ေတြရဲ႕ အိပ္မက္ပန္းခ်ီကားေတြ
ေလွကားထစ္မ်ားေနာက္မွာ ကြယ္ဝွက္ထားဖို႕
ယူငင္လုိ႕ သူတုိ႕ထြက္ေျပးသြား
အခ်ိန္မ်ားတန္ေလရင္ေတာ့
ျပန္ေႂကြခ်င္ ေႂကြဆင္းလာမတဲ့ ...
ဒါေပမဲ့ ဒီလို ေႂကြဆင္းမလာရင္လည္း ...” *
ေတာ္ပါေတာ့ John Petrucci
ေတာ္ပါေတာ့ “အိပ္မက္ဇာတ္ပဲြ႐ံု” ...
မယံုၾကည္ႏုိင္စရာ ...
အံ့ၾသတုန္လႈပ္စရာ ...
ရင္နာစရာ ...
ယူက်ံဳးမရစရာ ...
ေၾကကဲြစရာ ...
မခံမရပ္ႏိုင္စရာ ...
အဆိပ္အိပ္မက္ေတြ ကျပခဲ့တဲ့ ငရဲဇာတ္႐ံု ...
ဒီလိုနဲ႕ပဲ ...
ကခ်င္ေတာင္တန္းေပၚက ...
ေဖေဖၚဝါရီေဆာင္းဟာ
ေဖြးေနေအာင္က်တဲ့ ၾကယ္ေႂကြေတြကို
ရင္တနင့္နင့္နဲ႕ ပိုက္ေထြးခဲ့ရွာေလရဲ႕ ...
ေၾသာ္ ... ၾကယ္စင္ေတြေျမခ
ေႂကြက်ခဲ့တဲ့ ငရဲ ...
တုိက္ပဲြမွာလည္း မဟုတ္ျပန္ ...
မိုက္ရဲတာပဲ အဟုတ္အမွန္ ...
အ႐ႈပ္တရားေတြ ...
သ႐ုပ္အမွားေတြနဲ႕
လုပ္စားေနသူတုိ႕ၾကား
သီလေစာင့္မိသူဟာ အမွား
အသိတရားေတြမလို ...
ဂတိအမွားေတြပို ...
တရားကို အမူပိုလို႕
လူကို အေတးအမွတ္နဲ႕
ေခြးသတ္ေလျခင္းကြယ္ ...
အသက္ေျမခ
မ်က္ရည္စေတြ
လက္ေႂကြက်တဲ့
ရက္ရွည္ညေတြေရ ....
သက္ေသျပဖုိ႕ ေစာင့္ဆုိင္းေနပါေလေတာ့ ...
အို ... ေႂကြလြင့္ခဲ့ရေသာ ...
ထို႕အတူ ...
လြတ္ေျမာက္လာၾကေသာ ...
ရဲေဘာ္ရဲေမတုိ႕ ...
အဓမၼသည္ ဓမၼကို ႏုိင္႐ိုးမရွိပါ ...
“ဘုရားသခင္၊ အမွန္ျမင္၏၊
သို႔ပင္ေလျငား၊ သင္ေစာင့္စားေလာ့”
စကားရွိႏိႈင္း၊ ေတာ့လ္စတြိဳင္း၏၊
ပံုခုိင္းျပဳဆုိ၊ ဝတၳဳတုိႏွယ္၊
သီဆိုကာေရရြတ္ရင္း ...
မညြတ္ေသာဦးေခါင္း
မေျပာင္းေသာ ယံုၾကည္ခ်က္
မပ်က္ေသာ သစၥာ
မညာေသာ စကား
မမွားေသာ အေျဖျဖင့္ ...
မေသေသာ ဝိညာဥ္မ်ား ...
ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ ေပးဆပ္ခဲ့ေသာ ဝိညာဥ္မ်ား
သင္တို႕၏ မေနာဝိညာဥ္မ်ားသည္ ...
ထာဝစဥ္လင္းလက္ေနေသာ
ၾကယ္စင္ျဖဴမ်ား၏အသြင္ျဖင့္ ...
ခြပ္ေဒါင္းဂူဗိမာန္စင္ျမင့္တြင္
ထာဝရ ရွင္သန္ေနပါမည္ ...
ထာဝရ ရွင္သန္ေနပါလိမ့္မည္ ...
ABSDF (ေျမာက္ပိုင္း) မွ လူမဆန္မႈမ်ား၏ သားေကာင္မ်ားျဖစ္သြားၾကရွာေသာ ေတာ္လွန္ေရးရဲေဘာ္မ်ားအား ဦးညြတ္လ်က္ ...
* Another Day (The Dream Theater) မွ သီခ်င္းစာသားမ်ား ျဖစ္ပါသည္။
ဟယ္ရီလြင္
မိုက္သူေတြ
ဗိုက္ဆူလို႕ နံကား။
အလိမၼာ ပိန္တာ႐ိုး၊
ပုဆိုးအစုတ္ ကိုဖိုးတုတ္တို႕မွာ ... ဗ်ာ
ပဲျပဳတ္နံျပား။ ။
(တင္မိုး)
ဆရာတင္မိုးသာရွိေသးရင္ ကဗ်ာဆိုတာ အဲ့လိုေရးရတယ္လို႕ "ရီးပဲ" ကဗ်ာဆရာႀကီးကို ေျပာလိမ့္မယ္ ထင္ပါရဲ႕ ...
ဟယ္ရီလြင္
အက္ေဆး (Essay) နဲ႕ ပတ္သက္လို႕ အရင္က Poemscorner မွာ ေရးခဲ့ဖူးတာေလး နည္းနည္းျပဳျပင္ၿပီး ျပန္တင္ေပး လုိက္ပါတယ္။
တခ်ိဳ႕က Essay ကို ေဆာင္းပါးလို႕ ထင္ေနၾကပါတယ္။ Essay ဟာ ေဆာင္းပါး မဟုတ္ပါဘူး ... ေဆာင္းပါးက Article လို႔ေခၚပါတယ္။ Essay က အက္ေဆးလို႔ပဲ ေျပာရမွာပါပဲ။ ငယ္ငယ္တုန္းကေရးရတဲ့ ''စာစီစာကံုး'' ကိုလည္း Essay လို႔ေခၚပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါခ်ည္းပဲမဟုတ္ပါဘူး။ စာေပဗိမာန္ ကေတာ့ ''စာတမ္းငယ္'' လို႔ နာမည္ေပးထားပါတယ္။ ဆရာေအာင္သင္းကေတာ့ အက္ေဆးဟာ ရသပါတဲ့အတြက္ ''ရသစာတမ္းငယ္'' လို႔ေခၚတာပိုသင့္ေတာ္ပါသတဲ့။ မင္းလူေရးတဲ့ ''အက္ေဆးခ်စ္သူ'' ထဲမွာ ပါပါတယ္။ ဖတ္ၾကည့္ပါ။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့လည္း ''အက္ေဆး'' လို႔ပဲ တိုက္႐ိုက္ အသံဖလွယ္ၿပီး ေမြးစားစကားလံုးအေနနဲ႔ သံုးၾကပါတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ အဲဒါကို ပိုႀကိဳက္ပါတယ္။
အက္ေဆးဆိုတာ ျပင္သစ္စကား essayer ကေနလာတာျဖစ္ပါတယ္။ “to try or to attempt” လို႔ အဓိပၸါယ္ ရပါတယ္။ အဂၤလိပ္စကား essay ဆိုတာကလည္း “a trial or an attempt” ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္နဲ႔ စသံုးခဲ့တာပါ။ အခုထိလည္း အဲဒီ အဓိပၸာယ္နဲ႔ သံုးလို႔ရပါေသးတယ္။ ပထမဆံုး အက္ေဆး ဆိုၿပီး စတင္ေဖာ္ျပ သံုးစြဲခဲ့တဲ့ စာေရးဆရာကေတာ့ ျပင္သစ္ စာေရးဆရာ Michel de Montaigne (1533-1592) ပါတဲ့။ ၁၆-ရာစု ကတည္းကေနာ္။ သူက သူေရးထားတဲ့စာေတြဟာ သူ႔အေတြး၊ စိတ္ကူး ခံစားခ်က္ေတြကို စာအျဖစ္ လံုလံုေလာက္ေလာက္ ေျပာင္းလဲေဖာ္ျပႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးပမ္းခ်က္တခု အေနနဲ႔တင္ျပတာမို႔ ဒီလို essayer လို႔ သံုးတာပါ။ အဂၤလိပ္စာေပမွာေတာ့ Francis Bacon က ၁၅၉၇-မွာ အက္ေဆးဆိုၿပီး စတင္စာအုပ္ထုတ္ခဲ့ပါသတဲ့။
တကယ္ေတာ့ အက္ေဆးဆိုတာက စာတိုေလးပါပဲ။ ေရးတဲ့သူက သူ႔ ကိုယ္ပိုင္ခံစားခ်က္၊ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ေတြကို တင္ျပတာ ပါပဲ။ ၀တၳဳတို (short story) နဲ႔ ကြာတာက ၀တၳဳ ဆိုရင္ အတိုျဖစ္ျဖစ္၊ အရွည္ျဖစ္ျဖစ္ ဇာတ္လမ္း၊ ဇာတ္ကြက္ပါရမယ္။ ဇာတ္ေဆာင္ေတြပါရမယ္။ လွည့္ကြက္ေလးေတြလည္း ပါရမယ္ေပါ့။ ဇာတ္ရွိန္တက္ေအာင္ လုပ္တာေတြ ဘာေတြလည္းပါရမယ္။ ေနာက္ၿပီး အစနဲ႔ အဆံုးရွိရပါမယ္။ အက္ေဆးကေတာ့ အဲဒါေတြ ဘာမွမလိုပါဘူး။ ပါခ်င္လည္းပါမယ္၊ မပါခ်င္လည္းမပါဘူးေပါ့။
ေဆာင္းပါး (article) က်ျပန္ေတာ့ အခ်က္အလက္ခိုင္မာမႈရွိရမယ္။ တိက်မႈရွိရမယ္။ အဆိုးအေကာင္းေတြ ခြဲျခားျပႏိုင္တယ္။ သုတပိုင္းကို ပိုၿပီးဦးတည္ေရးေလ့ရွိတယ္ေပါ့ေလ။ အက္ေဆးကေတာ့ ရသကို ဦးစားေပးေရးတာပါ။ ဒီထဲမွာ အခ်က္အလက္ေတြ ဘာေတြ ပါခ်င္လည္းပါမယ္၊ ပါခ်င္မွလည္းပါမယ္၊ ဘာအေၾကာင္းအရာမဆိုျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ ေရးတဲ့သူရဲ့ စိတ္ကူးစိတ္သန္းက အဓိကပါပဲ။ ဘေလာ့ေတြမွာ ေရးေနၾကတဲ့ ပို႔စ္ ေတြဟာ တကယ္ေတာ့ အက္ေဆးေတြမ်ားပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ အက္ေဆးကို တိတိက်က် အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဆိုဖို႔ေတာ့ ခက္ပါတယ္။ article နဲ႕ short story ၾကားမွာ overlap ျဖစ္ေနတယ္ လို႔ပဲ ေျပာရမွာပါပဲ။
ဖတ္ရႈအားေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးအထူးပါ ခင္ဗ်ာ
ဟယ္ရီလြင္
