Wednesday, 1 February 2012

ခင္ခင့္ကိုေျပာခ်င္ေသာ ပံုျပင္မ်ား (၃) - ေစာင္းညိႇဳ႕သံခ်ီ လကၤာစီ၍ (၃)

ခင္ခင့္ကိုေျပာခ်င္ေသာ ပံုျပင္မ်ား - ၃
ေစာင္းညိႇဳ႕သံခ်ီ လကၤာစီ၍ (၃)


မိတ္ေဆြႀကီး ၿမိဳ႕သားကိုရင္ေရာ ... မေမ (ေမဓာဝီ) ကေရာ ေျမႇာက္ေပးထားၾကလို႕ ကိုယ္လည္း ဒီေစာင္းခ်င္းလကၤာ ေတြကို ေလးလံုးစပ္နဲ႕ ျပန္ေရးၾကည့္လုိက္တယ္ ခင္ခင္ေရ ... ဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းရဲ႕ စကားလံုးေတြကိုပဲ အေျခခံၿပီး ေရးလုိက္တာပါ ... ဖတ္ၾကည့္ပါဦး ... မေကာင္းရင္ေတာ့ ကိုယ့္အျပစ္ပါ ... ႀကိဳက္ရင္ေတာ့ ဆရာႀကီးကိုပဲ ကန္ေတာ့လုိက္ပါကြယ္ ...

(၁) ေစာင္းညႇိသီခ်င္း
ေစာင္းျခင္းတံတ်ာ၊ ေတးဂါထာကား၊
ဗုဒၶာေက်းဇူး၊ ဂုဏ္အထူးကို၊
ခ်ီးက်ဴးစဲြမွီ၊ ျဖစ္တည္ကုန္၏။
ဓမၼာေက်းဇူး၊ ဂုဏ္အထူးကို၊
ခ်ီးက်ဴးစဲြမွီ၊ ျဖစ္တည္ကုန္၏။
သံဃာေက်းဇူး၊ ဂုဏ္အထူးကို၊
ခ်ီးက်ဴးစဲြမွီ၊ ျဖစ္တည္ကုန္၏။
ရဟႏၲာေက်းဇူး၊ ဂုဏ္အထူးကို၊
ခ်ီးက်ဴးစဲြမွီ၊ ျဖစ္တည္ကုန္၏။
ကာမေက်းဇူး၊ ဂုဏ္အထူးကို၊
ခ်ီးက်ဴးစဲြမွီ၊ ျဖစ္တည္ကုန္၏။
ကိုးဂုဏ္သခင္၊ ဘုရားရွင္အား၊
ပၪၥသီခ၊ မည္ရတြင္ေခၚ၊
တပည့္ေတာ္က၊ ဂီတတံတ်ာ၊
ေတးဂါထာျဖင့္၊ ခ်ိဳစြာေရႊနား၊
ေလွ်ာက္ၾကားပါအံ့။

(၂) ေစာင္းသံ
သူရိယဝစၧ၊ ခ်စ္ႏွမ ...
ဘဝဆုေတာင္း၊ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္၊
ေကာင္းျခင္းငါးျဖာ၊ လကၡဏာရွင္၊
ကညာနတ္မိ၊ လွဂုဏ္ၿငိတြယ္၊
ငါ၏ခ်စ္ျခင္း၊ ျပင္းျပင္းႂကြႂကြ၊
ျဖစ္ေစထသူ၊ သူရိယဝစၧာ၊
နတ္ကညာမယ္၊ မွီကာဖြားျမင္၊
ေမြးသန္႔စင္သည့္၊ ဖခင္ တိမၺ႐ူ၊
နတ္စစ္သူႀကီး၊ ဖခမည္းကို၊
႐ိုက်ိဳးဝႏၵာ၊ ရွိခိုးပါ၏။ ။

(၃) ေစာင္းသံ
သူရိယဝစၧ၊ ခ်စ္ႏွမ ...
ထႂကြပူမီး၊ လြန္ဖိစီး၍၊
ေခၽြးဒီးဒီးက်၊ ခံစားရသူ၊
မ်ားလူခပင္း၊ ေလေျပညင္းကို၊
မယြင္းေတာင့္တ၊ ႏွစ္သက္ၾကေပ။
ေရငတ္မြတ္သူ၊ မ်ားလူအေပါင္း၊
ျမေလ်ာင္းေရစင္၊ ေသာက္သံုးခ်င္သို႕။
ျဖဴစင္အရိယာ၊ ရဟႏၲာသည္၊
ဓမၼာတရား၊ ေမြ႕ေပ်ာ္အားခ်င္၊
ခံုမင္ေတာင့္တ၊ ႏွစ္သက္ၾကသလို၊
လွ်ံျပၿပိဳးျပက္၊ ဝင္းလက္လက္ႏွင့္၊
ထြက္သည့္ကိုယ္ေရာင္၊ လွတန္ေဆာင္ျဖင့္၊
လွ်ံေျပာင္တင့္တယ္၊ လွေသြးႂကြယ္သည့္၊
နတ္မယ္ႏွမ၊ ခ်စ္ပန္းလ်ကို၊
တမ္းတခ်စ္ျခင္း၊ ငါ့ရင္ခြင္းၿပီ။ ။

(၄) ေစာင္းသံ
ေရာဂါစြန္းၿငိ၊ အနာရွိသူ၊
ေဆးကူေပးကာ၊ ေရာဂါေပ်ာက္တိမ္း၊
ၿငိမ္းေစသလို ...
ဆာေလာင္ပိုျငား၊ ငတ္မြတ္အားသူ၊
အစားအစာ၊ ေပးေဝပါက၊
ဆာေလာင္မရွိ၊ ၿငိမ္းေစဘိလို ...
အတိၿငီးၿငီး၊ ေတာက္ေလာင္မီးအား၊
ေရမ်ားျဖန္းက၊ ၿငိမ္းေစရသလို ... ။
ခ်စ္ေဆြႏွမ၊ နတ္မယ္လ် ...
ခ်စ္ရေပရွာ၊ မယ့္ေမာင္ငါ၏၊
ခ်စ္စြာအလွ၊ က်ဳပ္ႏွမေၾကာင့္၊
ဒုကၡဆူသီး၊ အပူႀကီးကို၊
ကူၿပီးေဖ်ာက္ရန္ ...
ျမန္ျမန္အေသာ့၊ ၿငိမ္းေစေလာ့။

(၅) ေစာင္းသံ
အပူလြန္မင္း၊ ႏွိပ္စက္ျခင္းေၾကာင့္၊
ခံျပင္းေတာက္ေလာင္၊ ထိုဆင္ေျပာင္သည္၊
ေဆာင္ေယာင္သာယာ၊ ေရၾကည္ျဖာသည့္၊
ေရႊၾကာပဒံု၊ ပန္းဝတ္မႈံႏွင့္၊
ျပည့္စံုခ်မ္းျမ၊ ဧျမၾကည္လင္၊
သြင္သြင္ေရျဖာ၊ ေရကန္သာသို႕၊
ဆင္းကာသက္မွ၊ ဧၾကည္လွစြာ၊
ခ်မ္းသာရသည့္၊ ျဖစ္ေၾကာင္းရွိသလို၊
ထုိႏွင့္တမူ၊ ထပ္တူထပ္မွ်၊
ႏွမခ်စ္ေဆြ၊ နတ္မယ္ေမ၏၊
ေရႊရင္ရတနာ၊ ပန္းႏွစ္ႁမြာၾကား၊
ကစားေမြ႕ခ်င္၊ သက္ဝင္အာ႐ံု၊
ရင္ေငြ႕လံႈမွ၊ သုခခ်မ္းသာ၊
စိတ္လန္းျဖာမည္ ...
ျဖစ္ရာအေၾကာင္းရင္းတကား။

(၆) ေစာင္းသံ
ခ်စ္ေဆြႏွမ၊ နတ္မယ္လ် ...
မုန္ထ, ယစ္လ်င္၊ ခ်ိတ္ငင္ဆဲြေၾကာင္း၊
သံခၽြန္းေတာင္းျဖင့္၊ ေကာင္းစြာငင္ႏွိပ္၊
မခ်ိတ္ႏိုင္ေအာင္၊ ဆင္ေျပာင္တုိ႕အား၊
လြန္ႀကီးမား၏၊ နားရင္းထိုးစူး၊
ဒူးေျခလက္ထြင္း၊ ထိုခက္ရင္းကို၊
မယြင္းမခၽြတ္ေအာင္အပ္ၿပီ။
ဤသို႕တမုတ္၊ အဟုတ္ထစ္ထစ္၊
အမုန္ယစ္၍၊ တဆစ္ေသာအမႈ၊
တခုေသာအေၾကာင္း၊ မသိေကာင္းသို႕၊
ပမာတုိ႔မူ၊ ထို႔အတူစြာ၊
မယ့္ေမာင္ငါသည္၊ ေရႊညႇာေရႊခုိင္၊
ေရႊစိုင္ တမြတ္၊ ပြတ္မွခၽြတ္သို႕၊
ေခ်ာမြတ္လွဟန္၊ ေရႊေပါင္တန္စံု၊
ဂုဏ္လကၡဏာ၊ ရွိရာရွိလွ၊
ခ်စ္ႏွမကို၊ ရာဂအမုန္၊
သုန္သုန္ ယစ္မူး၊ အ႐ူးႀကီးသုိ႔၊
မူးၿပီးခၽြတ္ယြင္း၊ ဉာဏ္ေရာင္ကင္းကြာ၊
ဘာဆုိဘာမွ၊ ေထြလာေၾကာင္းရင္း၊
သိစိတ္ကင္းၿပီ၊
မဲ့လ်ဥ္းအသိ မရွိေတာ့။

(၇) ေစာင္းသံ
နတ္ေမႏွမ၊ ဝစၧသ ...
ငါ့မွာအျမဲ၊ သင့္ကိုစဲြၿပီ၊
မခဲြသက္သက္၊ စဲြမက္စိတ္ရွိ၊
ေကာ့ညိတ္အဖ်ား၊ သံခ်ိတ္မွ်ားကို၊
မ်ိဳမွားမိခဲ့၊ ေရငါးကဲ့သို႕၊
တလွည့္လြတ္ရန္၊ ႐ုန္းခဲ့ျပန္လည္း၊
တဖန္အသစ္၊ ျပန္နစ္ျခင္းသာ၊
ခါခါႀကိဳးပမ္း၊ မစြမ္းႏိုင္ရွာ၊
ပမာသို႕မူ၊ ထုိ႔အတူစြာ၊
မယ့္ေမာင္ငါ၏၊ ရင္မွာခ်စ္စိတ္၊
ႏွိပ္စက္ေဖာက္ျပန္၊ ေမ့ရန္ႀကိဳးကုတ္၊
အားထုတ္ခဲ့လည္း၊ ဆုတ္နစ္ တဖန္၊
အမွန္ျပကေတ့၊ နဂိုေလ့လို၊
ေပ်ာ္ေမြ႕ဘဝ၊ ျဖစ္ျပန္ရဖို႕၊
လံု႕လၾကံ႕ခိုင္၊ မစြမ္းႏုိင္။ ။

(၈) ေစာင္းသံ
ပြတ္မွာတင္ခၽြတ္၊ တမြတ္ေရႊစိုင္၊
ေရာင္ၿပိဳင္လွေမာ၊ ေရႊငွက္ေပ်ာတံုးဟန္၊
ေရႊေပါင္တံရွင္၊ နတ္မယ္သြင္ေျပ၊
ခ်စ္ေဆြႏွမ ... ။
မယ့္ေမာင္ငါ့ကို၊ ရြရြသက္ၿဖိဳး၊
ေရႊမု႐ိုးစည္၊ ပံုလည္မယြင္း၊
ေရႊလည္ပင္းကို၊ ခ်က္ျခင္းသိမ္းယွက္၊
ဖက္လွည့္ပါေလာ။
မေထ့တေထ့၊ သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ႏွင့္၊
႐ႈေလ့ရွိေပ၊ ခ်စ္ေဆြႏွမ ... ။
မယ့္ေမာင္ငါ့ကို၊
ရြရြသက္ၿဖိဳး၊ ေရႊမု႐ိုးစည္၊
ပံုလည္မယြင္း၊ ေရႊလည္ပင္းကို၊
ခ်က္ျခင္းသိမ္းယွက္၊ ဖက္လွည့္ပါေလာ။
ေကာင္းျခင္းငါးျဖာ၊ လကၡဏာႏွင့္၊
ျပည့္ရာနတ္ေမ၊ ခ်စ္ေဆြႏွမ ... ။
မယ့္ေမာင္ငါ့ကို၊ ရြရြဥဥ၊
ႏုႏုအိစက္၊ ေပါင္ေပၚထက္ဖ်ား၊
ကိုယ္လံုးထား၍၊ ပိုက္ျဖားမႂကြင္း၊
ေမာင့္လည္ပင္းကို ...
ညႇင္းညႇင္းသာသာ၊ ဖက္လွည့္ပါေလာ့။
မယ့္ေမာင္ငါသည္၊ ျပာေဝႏုညိႇဳ႕၊
ဤသုိ႔ ဖက္ျခင္း၊ လွယမင္း၏၊
ခ်စ္တင္းပ်ဴငွာ၊ ျဖာျဖာပိုက္ေထြး၊
ေမတၱာေဖးၾကဴ၊ ေခ်ာ့ျမႇဴယုယ၊
အႏုသယမြန္၊ ခ်စ္ျခင္းႏံြကို၊
အလြန္အလိုရွိအပ္ၿပီ။ ။

(၉) ေစာင္းသံ
ညြန္႕ဖ်ားေကာ့ေကာ့၊ ေၾကာ့ရွင္းေကာင္းစြာ၊
ဆံေကသာရွင္၊ ေဝျဖာျမျမ၊
လွပံုတင့္တယ္၊ ေမာင့္သက္လယ္ ... ။
သင္ႏွမ၌၊ ခ်စ္ႀကိဳက္ရစြာ၊
မယ့္ေမာင္ငါ၏၊ ကာမဆႏၵ၊
ခ်စ္ရသည့္စိတ္၊ မမွိတ္လားရာ၊
မ်ားစြာအပံု၊ ရွိပါတံုလ်က္၊
မတုန္မလႈပ္၊ ေက်ာက္ဆစ္႐ုပ္သို႕၊
ေဖာ္ထုတ္မမွ်၊ မယ့္ေမာင္ငါ့၌၊
ႏွမေမတၱာ၊ နည္းလွပါသည္၊
သံဃာေတာ္ျမတ္၊ ကင္းျပတ္တဏွာ၊
ရဟႏၲာအား၊ သဒၶါၾကည္ျဖဴ၊
ေပးလွဴပါရ၊ ျမတ္ဒါနသည္၊
မဆြအက်ိဳး ရွိသည္တည္း။ ။

(၁၀) ေစာင္းသံ
တကိုယ္လံုးေခ်ာ၊ လွမ်ိဳးေရာေဝ၊
နတ္ေမႏွမ ...
မယ့္ေမာင္ငါ့မွာ၊ တာဒိသုျမတ္၊
ရွိအပ္ဂုဏ္အင္၊ ရဟႏၲာရွင္၌၊
အၾကင္ေကာင္းမႈ၊ ျပဳခဲ့ျပဳအပ္၊
ရွိလတ္ေပသည္၊ မေသြယခု၊
ထိုေကာင္းမႈ၏၊ ကုသိုလ္ေၾကာင့္ေပ၊
ႏွမေမႏွင့္၊ မေသြအတည္၊
ေရႊလည္ဖက္ႏဲႊ၊ လက္ေတာ္ဆဲြ၍၊
ခပဲေရာယု၊ အက်ိဳးစုကို၊
ယခုခံစားရပါေစ။ ။

(၁၁) ေစာင္းသံ
တကိုယ္လံုးလွ၊ ဝစၧသဟု၊
နာမေခၚေပ၊ ခ်စ္ေဆြႏွမ ...
မယ့္ေမာင္ငါ့တြင္၊ ဤေျမျပင္၌၊
အၾကင္ေကာင္းမႈ၊ ျပဳခဲ့ျပဳအပ္၊
ရွိလတ္ေပသည္၊ မေသြယခု၊
ထိုေကာင္းမႈ၏၊ အစုကုသိုလ္၊
မွ်ေဝလိုယူ၊ အတူတကြ၊
ခ်စ္ႏွမႏွင့္ ...
တူမွ်ခံစားရပါေစ။ ။

(၁၂) ေစာင္းသံ
သူရိယဝစၧ၊ အမည္ရသည့္၊
ႏွမခ်စ္ေဆြ၊ အုိ နတ္ေမ ...။
ရင့္ေပပညာ၊ ျမတ္သာကီဝင္၊
စ်ာန္လ်င္သတိ၊ ျမတ္ျဖစ္ရွိသား၊
ျမတ္ဘုရားသည္၊ မ်ားစြာျမင့္ၾကာ၊
သံသရာလံုး၊ နိဗၺာန,ေျမ၊
ရွာမွီးေနရင္း၊ ေထြေထြက်င္လည္၊
ေနဝယ္ဘိသုိ႕၊ ထို႕အတူစြာ၊
မယ့္ေမာင္ငါသည္၊ ေဝဆာပြင့္ျမ၊
အလွဆန္းၾကယ္၊ နတ္မိမယ္ကို၊
ခ်စ္ဖြယ္အေတြ႕၊ ရင္ေငြ႕ပန္းမံႈ၊
လံႈရပါေၾကာင္း၊ ေန႕ရက္ေပါင္းၾကာ၊
ေအာက္ေမ့ရွာၾကံ၊ ခါခါဖန္တည္၊
က်င္လည္သြားလာ၊ ျမင့္ၾကာလွၿပီ။ ။

(၁၃) ေစာင္းသံ
အဂၤါငါးပါး၊ လကၡဏာမ်ားႏွင့္၊
မျခားျပည့္စံု၊ ကံုလံုႂကြယ္ဝ၊
ခ်စ္ႏွမ ...
ဗုဒၶျမတ္စြာ၊ ဘဂဝါရွင္၊
သဗၺညဳတ၊ ဉာဏ္ေတာ္ရေသာ္၊
ႏွစ္သက္ေတာ္မူ၊ မ်က္ေလွာ္ပီတိ၊
ရႊန္းဖိထိသို႕၊ အတိတူစြာ၊
မယ့္ေမာင္ငါသည္၊ မကြာႏွမ၊
နတ္မယ္လ်ႏွင့္၊ တူမွ်ရႊင္ေပ်ာ္၊
ေပါင္းေဖာ္ရမူ၊ အယူခ်စ္မက္၊
ႏွစ္သက္ရႊင္ဖိန္း၊ ရွိန္းရအံ့တကား။ ။

(၁၄) ေစာင္းသံ
သူရိယဝစၧ၊ နာမဆန္းၾကယ္၊
နတ္မိမယ္ ...
အကယ္၍ျငား၊ ဘိုးသိၾကားက၊
သနားခ်ီးျမႇင့္၊ စည္းစိမ္တင့္ရာ၊
ဝတႎသာႏွင့္၊ နတ္ရြာႏွစ္ထပ္၊
စည္းစိမ္ျမတ္ကို၊ တပ္အပ္မေသြ၊
ေပးခဲ့ေခ်မူ၊ မယူလုိပါ၊
မယ့္ေမာင္ငါသည္၊ လ်င္စြာတားျမစ္၊
ပယ္ရွားပစ္လိမ့္၊ သင္ခ်စ္ႏွမ၊
နတ္မယ္လ်သာ၊ ငါ့မွာတပ္မက္၊
ရမၼက္ယစ္ပိုး၊ ခ်စ္ေႏွာင္ႀကိဳးသည္၊
ထုပ္ပိုးရစ္ပတ္၊ မျပတ္ႏိုင္ဘဲ၊
ခုိင္ျမဲေလစြ ခ်စ္ႏွမ။ ။

(၁၅) ေစာင္းသံ
ေလာကြတ္ပ်ဴငွာ၊ အရာရာ၌၊
လိမၼာတတ္သိ၊ ဉာဏ္ျမင္ရွိလွ၊
ခ်စ္ႏွမ ...
အဘနတ္မင္း၊ မယြင္းတူစြာ၊
လကၡဏာႏွင့္၊ ျပင္လ်ာျပည့္စံု၊
ကံုလံုႂကြယ္သီး၊ ႐ႈမၿငီးသည့္၊
သမီးရတနာ၊ ျဖစ္ပါေခ်၏။
မေသြမလပ္၊ မျပတ္ပြင့္ထယ္၊
နတ္မိမယ္တို႕၊ စံေပ်ာ္ပ်ိဳ႕သည့္၊
ၿမိဳ႕၏အနီး၊ ပင္ႀကီးခန္းဝင္၊
အင္ၾကင္းပင္ႏွင့္၊ အသင့္တူစြာ၊
ပမာမွတ္ျပဳ၊ တိမၺ႐ုဟု၊
ေခၚျပဳဆုိငင္၊ အမည္တြင္သည့္၊
သင္နတ္မယ္လ်၊ ဘခမည္းေတာ္၊
နတ္မင္းေက်ာ္အား၊ ခတြားဝပ္ငင္၊
ပၪၥသီခ၊ မည္ရသညာ၊
မယ့္ေမာင္ငါသည္၊ လ်င္စြာခ်ီးမြမ္း၊
ရႊင္ေမာလွ်မ္းျမ၊
ဦးခ်႐ိုက်ိဳး၊ ရွိခိုးပါ၏။ ။

ေစာင္းညိႇဳ႕သံခ်ီ လကၤာစီ၍ ကိုေတာ့ ဒီကဗ်ာနဲ႕ပဲ အဆံုးသတ္လိုက္ၿပီ ခင္ခင္ေရ ... ပၪၥသီခနတ္သားေလးနဲ႕ သူရိယဝစၦသာ နတ္သမီးေလးတို႕လည္း အခုအခ်ိန္ထိ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေပါင္းသင္းေနထိုင္ၾကတုန္းပဲ ရွိဦးမွာပါ ...
ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲကြယ္ ...

အားလံုးပဲ ေက်းဇူးပါခင္ဗ်ာ ...
ဟယ္ရီ

Read More...

Friday, 27 January 2012

ပန္းႏုေရာင္မ်ား

ပန္းႏုေရာင္မ်ား

နီမွာျဖင့္၊
ရင့္ရင့္သာနီ။

ၾကည္မယ္ေတြး၊
ေဖြးေဖြးသာၾကည္။

နီမွာလား ၾကည္မွာလား၊
ျပတ္သားဖို႕လိုသည္၊
ခ်ိဳတလီ တမာပ်ား။

နီလိုက ေနလိုနီ၊
ၾကည္ဆိုမွ ေရလုိၾကည္ေပါ့၊
နီမလိုၾကည္သဖြယ္နဲ႕၊
အီလယ္လယ္အေရာင္သန္း၊
ပန္းႏုေရာင္မ်ား။ ။

ဖတ္႐ႈအားေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးအထူးပါ ခင္ဗ်ာ ....

ဟယ္ရီ

Read More...

Tuesday, 24 January 2012

ပ်ိဳးခင္းေတးသံရွင္ ႏွင္းဆီပြင့္ေပၚမွ ဧည့္သည္ႀကီးသို႕ ...

ပ်ိဳးခင္းေတးသံရွင္ ႏွင္းဆီပြင့္ေပၚမွ ဧည့္သည္ႀကီးသို႕ ...


“အေမႀကီး ... ကဗ်ာ ရြတ္ရေအာင္ေလ ...”
သမီးငယ္က သူ႕အေမႀကီး (အဖြား) ကို ပူဆာေနတဲ့ တီတီတာတာ အသံျဖစ္ပါတယ္။ ဆက္ၿပီး နားထဲကို ဝင္လာတာက ...
“ကႀကီး၊ ကႀကီး၊ ဖိုးကႀကီး၊ တခါတုန္းက ကဆစ္သီး ...”
“ခေခြး၊ ခေခြး၊ လခ်မ္းေကြး၊ တခါတုန္းက ခ႐ုေလး ...”
သမီးဟာ ကဗ်ာေတြကို အလြန္ႀကိဳက္ပါတယ္။ အရမ္းလည္း ရြတ္ခ်င္ပါတယ္။ ဒီအသံေတြကို ၾကားေတာ့ က်ေနာ့္ စိတ္အလ်ဥ္ဟာ ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း သံုးဆယ္ေက်ာ္၊ ေလးဆယ္နီးပါးကို ျပန္ေရာက္ သြားပါေတာ့တယ္ ...

****

“ေမေမ ... ကဗ်ာ ရြတ္ရေအာင္ေလ ...”
ဒီတခါ ေျပာလိုက္တဲ့ အသံရွင္ကေတာ့ က်ေနာ္ကိုယ္တုိင္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
“ကႀကီး၊ ကႀကီး၊ ဖိုးကႀကီး၊ တခါတုန္းက ကဆစ္သီး ...”
“ခေခြး၊ ခေခြး၊ လခ်မ္းေကြး၊ တခါတုန္းက ခ႐ုေလး ...”
“ေရအိုးကေလး ရြက္လာရင္၊ အဲဒါ လံုးႀကီးတင္ ...”
“ရြက္ႏုထြတ္ထြတ္၊ မိုးဦးဆြတ္၊ စြတ္စြတ္စိုတဲ့လ ... ”
က်ေနာ့္ အသက္ သံုးေလးႏွစ္အရြယ္ ေက်ာင္းမေနေသးခင္ အခ်ိန္ကပါ။ ေျပာရရင္ ေက်ာင္းမေနေသးခင္ကကို က်ေနာ္ ျမန္မာစာ စၿပီး တတ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီလို တတ္ခဲ့တာကလည္း အထက္ပါ ကဗ်ာေလးေတြကို ရြတ္ရင္းနဲ႕ တျဖည္းျဖည္း ျမန္မာစာကို စၿပီး ဖတ္တတ္လာခဲ့တာပါ။ အဲဒီလို က်ေနာ့္ကို ျမန္မာစာ တတ္လာေအာင္ ဖန္တီးေပးခဲ့တဲ့ ေက်းဇူးရွင္ကေတာ့ တျခားသူမဟုတ္ပါ ... ဧည့္သည္ႀကီး လို႕ အသိမ်ားၾကတဲ့ “ဆရာတင္မိုး” ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အထက္ပါ ကဗ်ာေလးေတြဟာ ဆရာ့ရဲ႕ “ပ်ိဳးခင္းေတးသံ” ကဗ်ာ စာအုပ္ေလးမွ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ ငယ္ငယ္ကတည္းက အေမက သင္ေပးလို႕ အစအဆံုး ရြတ္ရင္းရြတ္ရင္း ကေန တျဖည္းျဖည္း စာတတ္လာတာပါ။

ဒီလိုနဲ႕ အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ ကဗ်ာေတြ၊ စာေတြ ခံစားတတ္လာတာနဲ႕အတူ ဆရာ့ရဲ႕ကဗ်ာေတြဟာ က်ေနာ့္ အသည္းစဲြ ျဖစ္လာပါတယ္။ က်ေနာ္တဦးတည္းမဟုတ္ပါဘူး။ ကဗ်ာေရး၊ စာေရး အလြန္ဝါသနာပါတဲ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ မိခင္ႀကီး လည္း ပါပါတယ္။ ဆရာေမာင္လင္းယုန္ (ရွမ္းျပည္)၊ ဆရာမ ေရႊကူေမႏွင္း၊ ဆရာေမာင္ေငြလိႈင္း ... အစရွိသူတို႕နဲ႕ ခင္မင္ရင္းႏွီးတဲ့ တကၠသိုလ္တက္ဖက္၊ စာေရးဖက္ က်ေနာ့္မိခင္ႀကီးဟာ ဆရာတင္မိုးတို႕နဲ႕ တကၠသိုလ္ခ်င္းမတူလုိ႕ မိတ္ေဆြ မျဖစ္ခဲ့ရပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဆရာ့ရဲ႕ ကဗ်ာေတြကို က်ေနာ့္လိုပဲ အလြန္ႏွစ္သက္တဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ အထိလဲ ဆုိရင္ ဘယ္သူကေတာ့ ကဗ်ာ့ဘုရား ဘာညာ ေျပာမိတိုင္း “ဘာမွ လာေျပာမေနနဲ႕ေဟ့ ... ‘တင္မိုး’ ကိုေတာ့ ဘယ္သူမွ မမီဘူး” လုိ႕ က်ေနာ့္ကို အျမဲေျပာေလ့ရွိပါတယ္။

ဒီလို ေလးစားခဲ့ရတဲ့ ဆရာတင္မိုးကို က်ေနာ္ တကၠသိုလ္တက္တဲ့အထိ မျမင္ေတြ႕ဖူးပါဘူး။ ဆရာ့ကဗ်ာေတြကိုသာ ဖတ္႐ႈ ခံစားေနခဲ့မိပါတယ္။ က်ေနာ္ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ကို စတက္ေတာ့ ေက်ာင္းနဲ႕နီးတဲ့ အင္းစိန္ဘက္ကို အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ မၾကာမၾကာ ေရာက္ေလ့ရွိပါတယ္။ အဲဒီအခါ မင္းႀကီးလမ္းမွာရွိတဲ့ ဆရာ့အိမ္ကို ျဖတ္သြားတဲ့ အခါ တုိင္း ဆရာ့ကိုမ်ား ေတြ႕ရေလမလားလို႕ ေမွ်ာ္လင့္တႀကီး ၾကည့္မိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တခါမွ မေတြ႕ခဲ့ရပါဘူး။ ဆရာ့အိမ္ ကေလးကလည္း ပံုစံဆန္းဆန္းေလးနဲ႕ ဆရာ့ကဗ်ာေတြလုိပဲ ခ်စ္စရာေလးရယ္ပါ။

တေန႕မွာေတာ့ (၁၉၈၆-ခုႏွစ္မွာ ထင္ပါတယ္) က်ေနာ္တုိ႕ ၿမိဳ႕မွာ စာေပေဟာေျပာပဲြ လုပ္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ လာၿပီး ေဟာေျပာတဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမေတြကို က်ေနာ္တို႕ရဲ႕ အိမ္မွာ ဧည့္ခံခြင့္ ၾကံဳပါတယ္။ ဆရာမ ေရႊကူေမႏွင္း နဲ႕ က်ေနာ့္ မိခင္ႀကီး ခင္မင္ရင္းႏွီးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္ၾကတဲ့အတြက္ေရာ၊ တာဝန္အရပါ အိမ္မွာ ဧည့္ခံရတာပါ။ အဲဒီမွာ က်ေနာ္ မွတ္မိသေလာက္ဆုိ ဆရာမင္းယုေဝ၊ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳ၊ ဆရာမ ေရႊကူေမႏွင္း နဲ႕အတူ က်ေနာ္ အလြန္ေလးစားတဲ့ ဆရာ တင္မိုး လည္း ပါလာပါတယ္။ မ်က္ႏွာျပည့္ျပည့္၊ ခပ္ဖိုင့္ဖုိင့္၊ အျမဲ ျပံဳးျပံဳး၊ ျပံဳးျပံဳးနဲ႕ ေနတတ္တဲ့ ဆရာ့ကို ျမင္ရတာနဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ေအးခ်မ္းသြားပါတယ္။ အဲဒီမွာ အေမက ေျပာပါတယ္ ... “ဆရာ ... အခု စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ျဖစ္ေနတဲ့ ေဟာဒီ က်မသားေလးဟာ ဆရာ့ရဲ႕ ပ်ိဳးခင္းေတးသံ ကဗ်ာစာအုပ္နဲ႕ စာ စ,တတ္ခဲ့တာပါ” လို႕ ... အဲဒီ အခါ ဆရာ့မ်က္ႏွာေပၚက အျပံဳးဟာ ပိုၿပီး ဝင္းပသြားပါတယ္။ ဆရာဟာ သူ႕ကဗ်ာေလးေတြေၾကာင့္ ကေလးငယ္တဦး စာတတ္ ခဲ့ရတယ္လို႕ သိလိုက္ရတဲ့အတြက္ ၾကည္ႏူးပီတိ ျဖစ္သြားပံုဟာ က်ေနာ့္မ်က္စိထဲကေန မထြက္ပါဘူး။ က်ေနာ္ကေတာ့ ဆရာႀကီးေတြကို အဲဒီတုန္းက ေဘးကေနသာ ေငးၾကည့္ရင္း ေျပာသမွ်ကို နားေထာင္ေနခဲ့႐ံုပါပဲ။ သာမန္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားေလး တဦးသာျဖစ္တဲ့ က်ေနာ္ဟာ ဆရာ့လို ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးကို ဘာစကားမွလည္း မေျပာရဲပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ့္ကို ကဗ်ာေတြနဲ႕ စာတတ္ေစခဲ့တဲ့ ေက်းဇူးရွင္ ဆရာတင္မိုးကိုေတြ႕ရလို႕ အလြန္ဝမ္းသာမိပါတယ္။

ဒီေန႕အထိ ဆရာတင္မိုးကို စိတ္ထဲကေန အႀကိမ္ႀကိမ္ ဦးခ် ေနမိဆဲပါ။ ရက္လႏွစ္ေတြ အခါခါကုန္လြန္ခဲ့ၿပီး အင္တာနက္ေပၚကေနတဆင့္ ဆရာ့အေၾကာင္းေတြ၊ ဆရာ့စာေတြ၊ ကဗ်ာေတြကို ဆက္လက္ၿပီး သိရွိမွတ္သား လာခဲ့ ရတာနဲ႕အမွ် ဆရာ့အေပၚမွာ ပိုၿပီး ေလးစားၾကည္ညိဳမိပါတယ္။ ၂၀၀၇-ခုႏွစ္မွာ ဆရာ ကြယ္လြန္သြားေၾကာင္း သိရတဲ့အခါ က်ေနာ့္ စိတ္ထဲမွာ ယူက်ံဳးမရ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲမိပါတယ္။ ကဗ်ာေလာကအတြက္ အစားထိုးမရတဲ့ ဆံုး႐ံႈးမႈႀကီးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အားလံုးသိၿပီးသားမို႕ ဆရာ့ရဲ႕ ဘယ္ကဗ်ာေတြ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းတယ္ ဆိုတာ က်ေနာ့္အေနနဲ႕ အထူးေျပာေနဖို႕ မလိုပါဘူး။ ေျပာေနရင္လည္း ေယာမင္းႀကီး ဦးဘိုးလိႈင္ရဲ႕ ဝိမုတၱိရသက်မ္း၊ ကာယႏုပႆနာက်မ္း၊ ဥတုေဘာဇန သဂၤဟက်မ္းေတြကို ျမင္းထိန္းငတာ က ခ်ီးက်ဴးသလုိ အျဖစ္မ်ိဳးသာ ျဖစ္ေနမွာပါ။

သူဖန္တီးခဲ့တဲ့ ပ်ိဳးခင္းေလးကေတးသံေတြဟာ က်ေနာ္သာမက က်ေနာ့္ရဲ႕ သမီးငယ္ အထိ မ်ိဳးဆက္ႏွစ္ဆက္တုိင္တိုင္ စာတတ္ေျမာက္ေစဖို႕အထိ အစြမ္းထက္ခဲ့တယ္ ဆုိတာ ဖလ္မီးအိမ္ရွင္ ဧည့္သည္ႀကီးသာ သိရင္ ဘယ္ေလာက္ ၾကည္ႏူးပီတိ ျဖစ္ေနလိမ့္မလဲ ... အခုေတာ့ သူခ်စ္တဲ့ “ပုဂံေက်ာင္းက ေခါင္းေလာင္းသံ” ခ်ိဳခ်ိဳကို နားဆင္ရင္း “ႏွင္းဆီပြင့္ေပၚ အိပ္ေပ်ာ္” ေနၿပီလား ...

***

ေဆးလိပ္လည္းတုိ၊
ေနလည္းညိဳၿပီ၊
ငါ့ကို ျပန္ပို႕ၾကပါေလ ... တဲ့

ေဆးလိပ္ဟာ တို႐ံုမက အစီခံအထိ ေလာင္ကၽြမ္းသြားခဲ့ပါၿပီ ... ေနဟာလည္း ညိဳ႐ံုမက အေနာက္ေဂါယာကုန္းမွာ စုန္းစုန္းျမဳပ္လို႕ မိုးစုပ္စုပ္ခ်ဳပ္သြားခဲ့ပါၿပီ ... သူ႕ကို ျပန္ပို႕ေပးဖုိ႕ ေတာင္းဆိုထားတဲ့ “ဧည့္သည္ႀကီး” ခမ်ာ အခုထိ သူ အလြန္ခ်စ္တဲ့ “အိမ္” ကို မျပန္ႏိုင္ရွာေသးပါ ... သူ႕ကို ... က်ေနာ္တုိ႕ ခုထိ အိမ္ျပန္မပို႔ႏိုင္ၾကေသးပါလား ခင္ဗ်ာ ....

(ေက်းဇူးရွင္ ဆရာတင္မိုး အား ဤပို႕စ္ျဖင့္ ဂုဏ္ျပဳကန္ေတာ့ပါသည္။)

ဟယ္ရီ

Read More...

Saturday, 21 January 2012

ခင္ခင့္ကိုေျပာခ်င္ေသာ ပံုျပင္မ်ား (၂) - ေစာင္းညိႇဳ႕သံခ်ီ လကၤာစီ၍ (၂)

ခင္ခင့္ကိုေျပာခ်င္ေသာ ပံုျပင္မ်ား (၂)
ေစာင္းညိႇဳ႕သံခ်ီ လကၤာစီ၍ (၂)


ပၪၥသီခနတ္သားေလးနဲ႕ သူရိယဝစၦ နတ္သမီးေလးရဲ႕အေၾကာင္းကို ဆက္ရဦးမယ္ ခင္ခင္ေရ ...
အရင္တခါ ခင္ခင့္ကို ေျပာျပခဲ့တဲ့ ဒီပံုျပင္ေလး (http://harrylwin.blogspot.com/2011/06/blog-post_20.html) မွာ မျပည့္မစံုျဖစ္ေနတာေလးေတြကို အခု ျပည့္စံုေအာင္ ဆက္ေျပာရမွာကြယ့္ ... ကိုယ့္မိတ္ေဆြႀကီး “ၿမိဳ႕သားကိုရင္”က ကြန္မင့္ထဲမွာ ညႊန္ျပေပးခဲ့လို႕ ပၪၥသီခနတ္သားေလးနဲ႕ သူရိယဝစၦ နတ္သမီးေလးရဲ႕အေၾကာင္းကို အခုထပ္ၿပီး ျဖည့္စြက္ေျပာျပရမွာေပါ့ကြယ္ ...


ဒီေစာင္းခ်င္းဂါထာေတြကို ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းသာမကဘဲ ‘နရိႏၵာဘိသီရိ သဒၶမၼဓဇ မဟာဓမၼရာဇာဓိရာဇဂု႐ု’ ဘဲြ႕တံဆိပ္ေတာ္နဲ႕ ‘နရိႏၵာဘိသီရိသဒၶမၼေဇာတိပါလဓဇ မဟာဓမၼရာဇာဓိရာဇဂု႐ု’ ဆုိတဲ့ မင္းတုန္းမင္းလွဴဒါန္းတဲ့ ဘဲြ႕တံဆိပ္ေတာ္ ႏွစ္ခုအျပင္ ‘နရိႏၵာဘိဓဇ အတုလဓိပတိ သိရိပဝရ မဟာဓမၼရာဇာဓိရာဇဂု႐ု’ ဆုိတဲ့ သီေပါမင္းကပ္လွဴတဲ့ တတိယဘဲြ႕တံဆိပ္ေတာ္ကိုပါ ဆက္ကပ္ခံယူရရွိေတာ္မူတဲ့ ပၪၥမသံဂါယနာအမွဴးျဖစ္ေတာ္မူတဲ့ ဆီးဘန္နီ (ဆီးပန္းနီ) ဆရာေတာ္ႀကီးကလည္း ကဝိမ႑နေမဒနီက်မ္းမွာ အနက္ျပန္ခဲ့ေသး တယ္ ခင္ခင္ရဲ႕ ... ဆီးဘန္နီဆရာေတာ္ႀကီးကိုေတာ့ သိၿပီးသားျဖစ္မွာပါ ... “သိဃၤတန္ေဆာင္၊ ဘုန္းေတာ္ေမွာင္၍၊ ကုန္းေဘာင္ေနမီး၊ မထိန္ညီးက၊ တိုင္းႀကီးျပည္ႀကီး၊ အခ်ည္းႏွီးလွ်င္၊ ထီးသုဥ္း နန္းသုဥ္း၊ ၿမိဳ႕သုဥ္းသုည၊ သုဥ္းသံုးဝျဖင့္၊ သုဥ္းရျပန္လစ္၊ သုညေခတ္ဝယ္၊ ျဖစ္လာရေလ၊ ဒို႔တေတြသည္၊ ေသေသာ္မွတည့္ ေၾသာ္ ေကာင္း၏ ...” ဆိုတဲ့ ပါေတာ္မူတမ္းခ်င္းကို ေရးခဲ့တဲ့ ဆရာေတာ္ႀကီးပါပဲ ... ဒီမွာလည္း http://harrylwin.blogspot.com/2011/07/blog-post.html ျပန္ဖတ္ၾကည့္လို႕ရတယ္ေနာ္ ...

ဆီးဘန္နီဆရာေတာ္ႀကီး အနက္ျပန္ထားတဲ့ထဲမွာ ေစာင္းညႇိသီခ်င္းကိုေတာ့ ထည့္မထားတဲ့အတြက္ စုစုေပါင္း (၁၄) ဂါထာ ရွိတယ္ေပါ့ကြယ္ ... အဲဒီ ေစာင္းခ်င္းဂါထာေတြကိုေတာ့ တိပိဋက မင္းကြန္းဆရာေတာ္ႀကီး အရွင္ဝိစိတၱ သာရာဘိဝံသ ျပဳစုခဲ့တဲ့ “မဟာဗုဒၶဝင္က်မ္းႀကီး” ထဲက အတဲြ (၅)၊ အခဏ္း-၃၉၊ သကၠပဥႇသုတ္ မွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့အတုိင္း ျပန္ေျပာမယ္ ေနာ္ ... ဂါထာ (၂) နဲ႕ (၃) ကို ေပါင္းၿပီး ဂါထာတပုဒ္တည္းအေနနဲ႕ ယူထားလို႕ ဒီမွာေတာ့ (၁၄) ဂါထာပဲ ျဖစ္သြားတာေပါ့ ... ပါဠိလို စကားလံုးတခုခ်င္း အနက္ခ်ထားတာေတြေတာ့ ဖတ္ရတာ ႐ႈပ္ေနမွာစိုးလို႕ မထည့္ေတာ့ဘဲ ျမန္မာျပန္ သက္သက္ကိုပဲ ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ေနာ္ ... ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း ေရးထားတဲ့ ကဗ်ာသာရတၳသၿဂႋဳဟ္က်မ္းထဲက ပါဠိေတြနဲ႕ နည္းနည္းေတာ့ကြာတယ္ကြယ့္ ...

(၁)
ဝႏၵေတ ပိတရံ ဘေဒၵ။
တိမၺ႐ံု သူရိယဝစၧေသ၊
ေယန ဇာတာသိကလ်ာဏီ၊
အာနႏၵ ဇနနီမမ။

ေနလုလင္ဝင္း တက္သစ္ဆင္းႏွင့္ မယြင္းထပ္တူ ကိုယ္ေရာင္ယူေသာ အိုအရွင္မ ... ။ အၾကင္ တိမၺ႐ုအမည္ရွိေသာ ခမည္းေတာ္နတ္မင္းေၾကာင့္ သင္ခ်စ္ႏွမသည္ ႏွာ႐ု, မံသ, သရ, အ႒ိ, ပရိမ႑လ = ငါးဝကလ်ာ ကိုယ္အဂၤါႏွင့္ ျပည့္စံုသည္ ျဖစ္၍ ျဖစ္လာသည္ ထင္ရွား၏။ ဝါးမွည့္ေရာင္ထင္ ငါေစာင္းရွင္၏ ႏွစ္သက္ၾကင္ကၽြမ္း ပိုက္ယမ္းေပြ႕ဖက္ ႏဲႊယွက္ခင္မြတ္ျခင္းကို ျဖစ္ေစတတ္သည္လည္း ျဖစ္ေပတမံု႕။ ရွင္မသူရိယဝစၧသာ၏ ခမည္းေတာ္ ျဖစ္ေသာ ထုိ တိမၺ႐ုေဒဝ ဂႏၶဗၺနတ္မင္းကို ေဗလုဝေစာင္းရွင္ ငါလုလင္သည္ သင့္ကိုလိုခ်င္ျခင္း ဟူေသာအေၾကာင္းေၾကာင့္ ရွိခိုး၏။

(၂)
ဝါေတာဝ ေသဒတံ ကေႏၲာ၊ ပါနိယံဝ ပိပါသေတာ။
အဂႌရသႎၼ ပိယာေမသိ၊ ဓေမၼာ အရဟတံ ဣဝ (အရဟတာ မိဝ)။
(၃)
အာတုရေႆဝ ေဘသဇၨံ၊ ေဘာဇနံဝ ဇိဃစၧေတာ။
ပရိနိဗၺာယိ (ပရိနိဗၺာပယ) မံ ဘေဒၵ၊ ဇလႏၲမိဝ ဝါရိနာ။

ကိုယ္ေရာင္ထြန္းပ ရႊန္းရႊန္းလွေသာ သူရိယဝစၧသာ ... ။ ကိုယ္၏ညစ္ေၾကး၊ ေခၽြးယို ကုန္ေသာ သူတုိ႕သည္ ဧဧေဆာ္သြင္း ေလျဖည္းညႇင္းကို ေတာင့္တလင့္ဆို လိုဘိ၏သုိ႕။ ပန္းလူးေခြလိပ္ ေရမြတ္သိပ္ေသာသူသည္ သန္႕ၿမိန္ဧခ်ိဳ ေသာက္ေရကုိလွ်င္ ေတာင့္တလင့္ဆို လိုဘိ၏သုိ႕။ သံသရာရဟတ္ ကန္႕ကြပ္ဖ်က္ၿဖိဳ ျမတ္ပုဂၢိဳလ္သည္ ေလာကုတၱရာ ျမတ္ကိုးျဖာကို ေတာင့္တလင့္ဆို လိုဘိ၏သုိ႕။
ပန္းလ်ညိႇဳးႏြမ္း ကိုယ္မက်န္းေသာသူသည္ ေရာဂါစဲျပတ္ ေဆးေကာင္းျမတ္ကို ေတာင့္တလင့္ဆို လိုဘိ၏သုိ႕။ ေတေဇာေျပာင္ေျပာင္ ဓာတ္မီးေလာင္၍ ဝမ္းေခါင္ဟင္းလင္း စာမယြင္းရ မြတ္သိပ္လွေသာသူသည္ ေဘာဇဥ္ငါးျဖာ အရသာကို ေတာင့္တလင့္ဆို လိုဘိ၏သုိ႕။ ငါပၪၥသႎ နတ္ေဒဝိန္သည္ ရွင္မ သူရိယဝစၧသာကို ကမၻာဆက္ဆက္ စံုမက္ ျမတ္ႏိုး လိုသည္ျဖစ္၏။ ကိုယ္ေရကိုယ္သား ညံ့ထြားႏုလွ အုိရွင္မ ... ။ အလွ်ံဝင္းရွိန္ ထိန္တေျပာင္ေျပာင္ စဲြညိ ေလာင္သည့္ အေရာင္ညီးညီး မီးပံုႀကီးကို သီတာဧလွ ေရခ်မ္းျမျဖင့္ ၿငိမ္းေစဘိသုိ႕ ရွင္မ၏ မာယာသြယ္သြယ္ ျပံဳးရယ္ျခင္း - စေသာအေၾကာင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေသာ ေတေဇာသံဝဋၬ တူမမွ်သည့္ ရာဂတည္းဟူေသာ ပူပန္ျခင္းကို ရာဂကင္းေထြ ၿငိမ္းပါေစေလာ့။

(၄)
သီေတာဒကံ ေပါကၡရဏႎ၊ ယုတၱံ ကိၪၨကၡေရဏုနာ၊
နာေဂါ ဃမၼာဘိတေတၱာဝ၊ ၾသဂေဟ ေတ ထႏုဒၶရံ (ထႏူဒရံ)။

ေနမင္းတန္ေဆာင္ ဝင္းဝင္းေျပာင္၍ ပူေလာင္ျခင္းျဖင့္ ႏွိပ္စက္အပ္ေသာ ကိုယ္ရွိေသာ ဆင္ေျပာင္သည္ ပဒုမာ႐ံု ၾကာဝတ္မံုျဖင့္ ျပည့္ထေသာ ေရေနာက္ျမဴနည္ ကင္းေဝးတည္လ်က္ ခ်မ္းၾကည္စြာဘိ ေရသန္႕ရွိေသာ တာအျပန္ျပန္ ေလးေထာင့္ကန္သုိ႕ သက္ဆင္းလုိဘိ၏သုိ႕ ရွင္မသူရိယဝစၧသာ၏ နတ္ပန္းရနံ႕ ေမႊးပ်ံ႕သင္းထံု အစံုႏွစ္ပါး ရင္ခြင္ၾကားသို႕ ေရွး႐ွဴသက္ဝင္ ဝပ္ခ်င္စြာ့တကား။

(၅)
အစၥကၤုေသာဝနာေဂါဝ၊ ဇိတံေမ တုတၱေတာမရံ၊
ကာရဏံ န ပဇာနာမိ (နပၸဇာနာမိ)၊ သေမတၱာ (သမၼေတၱာ) လကၡဏူ႐ုယာ။

အိုရွင္မ သူရိယဝစၧသာ ... ။ ခၽြန္းကိုလြန္ထေသာ (ဝါ) ခၽြန္းျဖင့္ခ်ိတ္လည္း ႏွိပ္ျခင္းငွာ မတတ္ႏိုင္ ထေသာ ဆင္ေျပာင္သည္ နား, မ်က္စိ, သို = သံုးရပ္ထုိ၌ စီးယိုသုန္သုန္ မာန္ယစ္မုန္ေၾကာင့္ ခမိုးဦးကင္း နားရင္းမင္းတုိင္ ခ်ိတ္ကိုင္႐ူး႐ူး မိန္းထူးစိတ္သန္ ျမႇားလံွခၽြန္းေတာင္းကို က်င္နာ မထင္ ေအာင္ျမင္ၿပီးသည္ျဖစ္၍ အေကာင္း, မေကာင္း က်ိဳးအေၾကာင္းကို မသိႏုိင္သကဲ့သုိ႕ ပမာထို႕တူ ေစာင္းမင္းသခင္ ငါလုလင္သည္ ရွင္မ၏ လကၡဏာႏွင့္ျပည့္စံုေသာ ေပါင္ရွိသည္၏ အျဖစ္ ေၾကာင့္ ရာဂျဖင့္ ယစ္သည္ျဖစ္၍ အေကာင္း မေကာင္း က်ိဳးအေၾကာင္းကို မသိႏိုင္ၿပီ။

(၆)
တယိ ဂဓိတ (ေဂဓိတ) စိေတၱာသၼိ၊ စိတၱံ ဝိပရိနာ (ဏာ) မိတံ၊
ပဋိဂႏၲဳ (ဂႏၲဳံ) န သေကၠာမိ၊ ဝကၤဃေသၱာ(ဝ) အမၺဳေဇာ။

ေနလုလင္တမွ် ထြန္းဝင္းပသည့္ သူရိယဝစၧသာ ... ။ ေစာင္းမင္းသခင္ ငါလုလင္သည္ သင္နတ္အမိ၌ မက္ေမာတပ္ေႁပြ႕ လြမ္းရွိန္ေငြ႕လ်က္ ေအာက္ေမ့ေသာစိတ္ရွိသည္ ျဖစ္သည္ တမံု႕။ အတႏၱဳကား သံမွ်ားခ်ိတ္ကို အစာလို၍ မ်ိဳမိေသာ ငါးဖယ္ ငါးသိုင္း ငါးရံ႕တုိင္းသည္ ေထြးပစ္တတန္ တဖန္နစ္ျခင္းငွာ မစြမ္းႏိုင္ပေလ ေနရ၏သို႕ ပမာထို႕တူ ေဗလုဝ ေစာင္းရွင္ ငါလုလင္၏ မက္ေမာတပ္ေႁပြ႕ လြမ္းရွိန္ေငြ႕လ်က္ ေအာက္ေမ့ေသာစိတ္သည္ တန္႕ရပ္မတည္ ခ်ာခ်ာလည္၏။ ပ႑ဳ-သခင္ ငါလုလင္သည္ တဖန္ဆုတ္နစ္ ကံျမစ္ျခင္းငွာ ဆည္းထပိုင္ပိုင္ မတတ္ႏိုင္။

(၇)
ဝါမူ႐ု သဇ မံ ဘေဒၵ၊ သဇ မံ မႏၵေလာစေန။
ပလိႆဇ မံ ကလ်ာဏိ၊ ဧတံ ေမ အဘိ ပတၱိတံ။

ဆယ္မီးက်ီေရွာင္း လြန္ေပ်ာ့ေပ်ာင္းသည့္ ေရႊေခ်ာင္းႏႈန္းဘိ ေပါင္လံုးရွိေသာ အို သူရိယ ဝစၧသာ ... ။ ဦးစြန္းငါးျဖာ နတ္သားငါကို စံုမက္ႏွစ္သက္ လည္ကိုဖက္ေလာ့။ ျဖည္းျဖည္းညႇင္းညႇင္း ေျမာ္တင္း႐ႈေလ့ရွိေသာ အို အရွင္မ ... ။ ဦးစြန္းငါးျဖာ နတ္သားငါကို ယုယပိုက္ေပြ႕ ေရႊရင္ေငြ႕ျဖင့္ သိမ္ေမြ႕ၿငိမ္သက္ လည္ကိုဖက္ေလာ့။ အညီငါးပါး အျပားေျခာက္ဆယ္ စြန္းကယ္ေလးခု စတုသ႒ိ မွတ္ေၾကာင္းရွိေသာ သူရိယ ဝစၧသာ ... ။ ဦးစြန္းငါးျဖာ နတ္သားငါကို အလံုးစံုေသာ အဖို႕အားျဖင့္ လည္ကိုဖက္ေလာ့။ ထုိသုိ႕ ျဖည္းျဖည္းညႇင္းညႇင္း လည္ကိုဖက္ျခင္းကို ငါပၪၥသႎ နတ္ေဒဝိန္သည္ အႀကိမ္မ်ားစြာ ေတာင့္တပါ၏။

(၈)
အပၸေကာ ဝတ ေမသေႏၲာ၊ ကာေမာ ဝလႅိတ ေကသိယာ။
အေနကဘာေဝါ သမုပၸါဒိ၊ အရဟေႏၲဝ ဒကၡိဏာ။

ေဗလုဝေစာင္းရွင္ ငါလုလင္၏ ကာမရာဂသည္ ရွင္မဘုန္းေဟ့ မေတြ႕ခင္ဝယ္ အနည္းငယ္သာလွ်င္ ျဖစ္ပါလ်က္ ညြန္႕ညြန္႕ရွည္သြယ္ ႏြယ္ေသာ ဆံရွိေသာ ရွင္မေၾကာင့္ ရဟႏၱာသခင္ အရွင္ျမတ္၌ သဒၶါၾကည္ျဖဴ ျမတ္ေသာအလွဴကဲ့သို႕ မတည္တံ့ႏုိင္ ေခြယိုင္တုန္ဆတ္ တိမ္းမတ္ေသာ သေဘာရွိသည္ ခါခါဖန္ဖန္ ျဖစ္လာျပန္၍ ျဖစ္ေလဘိ၏။

(၉)
ယံေမအတၳိ ကတံပုညံ၊ အရဟေႏၲသု တာဒိသု။
တံေမ သဗၺဂၤကလ်ာဏိ၊ တယာ သဒၶႎ ဝိပစၥတံ။

အညီငါးျဖာ လကၡဏာႏွင့္ျပည့္စံုေသာ သူရိယဝစၧသာ ... ။ ညိႇဳ႕ခုနစ္ေခ်ာင္း ေရႊေစာင္းေတာ္ရွင္ ငါသခင္သည္ လာဘာ လာဘ စသည္ရွစ္တန္ ေလာကဓံ၌ သည္းခံေက်းဇူး အထူးရွိလွေပကုန္ေသာ ရဟႏၱာသခင္ အရွင္ျမတ္တို႕၌ ပစၥည္းေလးရပ္ ကပ္လွဴၾကည္ႏူး ျပဳခဲ့ဖူးေသာ သန္႕ရွင္းျဖဴစင္ အၾကင္ေကာင္းမႈသည္ ရွိ၏။ ညိႇဳ႕ခုနစ္ေခ်ာင္း ေရႊေစာင္းေတာ္ရွင္ ငါသခင္၏ သန္႕ရွင္းျဖဴနစ္ ပြတ္သစ္ခ႐ု ထိုေကာင္းမႈသည္ ကလ်ာစံုလတ္ သင္မိနတ္ႏွင့္ မကြာေလဘိ ယခုမ်က္ေမွာက္ ခံစားေလာက္ေအာင္ က်ိဳးေရာက္မေသြ ေပးေစလုိ၏တည္း။

(၁၀)
ယံေမအတၳိ ကတံပုညံ၊ အသၼႎ ပထဝိ မ႑ေလ။
တံေမ သဗၺဂၤကလ်ာဏိ၊ တယာ သဒၶႎ ဝိပစၥတံ။

လံုးစံုလကၡဏာ ျပည့္စံုလွေသာ သူရိယဝစၧသာ ... ။ ေျမမ်က္ႏွာစင္ ဤအျပင္၌ ဥသွ်စ္မွည့္ဝင္း ေစာင္းမင္းဆရာ လုလင္ငါသည္ ပစၥည္းေလးရပ္ ကပ္လွဴၾကည္ႏူး ျပဳခဲ့ဖူးေသာ သန္႕ရွင္းျဖဴစင္ အၾကင္ေကာင္းမႈသည္ ရွိသည္တမံု႕။ ဥသွ်စ္မွည့္ဝင္း ေစာင္းမင္းဆရာ လုလင္ငါ၏ သံသရာအဟုိ ၾကည္ညိဳျပဳလစ္ ပြတ္သစ္ခ႐ု ထုိေကာင္းမႈသည္ အဂၤါစံုလတ္ သင္မိျမတ္ႏွင့္ မကြာေပါင္းျဖစ္ ယခုမ်က္ေမွာက္ ခံစားေလာက္ေအာင္ က်ိဳးေရာက္မေသြ ေပးေစလုိ၏တည္း။

(၁၁)
သက်ပုေတၱာစ စ်ာေနန၊ ဧေကာဒိ နိပေကာ သေတာ။
အမတံ မုနိ ဇိဂီသာေနာ၊ တမဟံ သူရိယဝစၧေသ။

ေနလုလင္အတူ ကိုယ္ေရာင္ယူေသာ သူရိယဝစၧသာ ... ။ ခမည္းေတာ္ သုေဒၶါဒန မယ္ေတာ္ မဟာမာယာ သာကီဝင္မင္း၏ သားျဖစ္ေတာ္မူထေသာ။ နီဝရဏသၿဂႋဳဟ္ ထိုထိုစ်ာန္ျမတ္ျဖင့္ မရွိအေဖာ္ ကိုယ္ေတာ္ခ်ည္းသာ ဣရိယာသိမ္ေမြ႕ ေနလတ္ေလ့ရွိထေသာ။ ပညာဥႆံု ျပည့္စံုထေသာ။ မေမ့မေလ်ာ့ မေပါ့သတိ ရွိေတာ္မူထေသာ။ တရားဓမၼရာဇ္ ေသဌ္နင္းျမတ္စြာသည္ အို, နာ, ေသ, ေန ကင္းလြတ္ေႂကြသား ဘံုေရႊသာထြဋ္ အရိမဒ္ကို ဆႏၵေတာ္ရွိ ရွာေလဘိသုိ႕။ တိမၺ႐ုသည္းပြတ္ သင္မိျမတ္ကို ဂႏၶဗၺနတ္ ငါေစာင္းတတ္သည္ ပတ္ပတ္ရွာေဖြ ေန႕တုိင္းေမႊ၏။

(၁၂)
ယထာပိ မုနိ နေႏၵယ်၊ ပတြာ သေမၺာဓိ မုတၱမံ။
ဧဝံ နေႏၵယ်ံ ကလ်ာဏိ၊ မိႆီဘာဝံ ဂေတာ ယထာ။

သား, ႐ိုး, ရြယ္, ဆံ, ေရ=ငါးတန္ျဖင့္ ၾကန္စံုလွေသာ သူရိယဝစၧသာ ... ။ ရဟန္းမ်ားထြဋ္ တမြတ္ဘုန္းရွိ ျမတ္မုနိသည္။ အကဲမရွိေသာ ဝဇိရိန္ႏိႈင္းဘက္ ဉာဏစက္သို႕ ဝိသုဒၶိခုနစ္ပါး တရားစဥ္သင့္ ေရာက္သျဖင့္လွ်င္ အားရမ္းအင္ျပည့္ ႏွစ္သက္၏သို႕ ပမာတူသို႕ တိမၺ႐ုသည္းပြတ္ သင္မိနတ္ႏွင့္ မကြာေပါင္းဖက္ ေရာယွက္မိသည္၏ အျဖစ္သို႕ ေရာက္ပါတမူကား အဆတရာ ဝမ္းေျမာက္ပါ၏။

(၁၃)
သေကၠာ ေစ ေမ ဝရံ ဒဇၨာ၊ တာဝတႎသာ နမိႆေရာ။
တာဟံ ဘေဒၵ ဝေရယ်ာေဟ၊ ဧဝံ ကာေမာ ဒေဠႇာ မမ။

အို သူရိယဝစၧသာ ... ။ တာဝတႎသာ နတ္မ်ားစြာတို႕ကို အစိုးရေသာ ဆင္းရဲခ်မ္းသာ ေပးငွါပိုင္ပိုင္ စြမ္းႏုိင္ေလျငား နတ္သိၾကားသည္ ေဗလုဝ ေစာင္းရွင္ ငါလုလင္အား နတ္ေဒဝရိန္ မင္းစည္းစိမ္ႏွင့္ ဂုဏ္ရွိန္ႀကီးျမတ္ သင္မိနတ္ဟု ႏွစ္ရပ္အျပား ဆုျမတ္မ်ားကို ႏွစ္သက္ရာမူ အေမာင္ယူဟု ၾကည္ျဖဴေဆာက္ႏွင္း အႂကြင္းမထား ကယ္ေပးျငားအံ့။ ဤသို႕ ပိုင္စား ေပးသနားသည္ရွိေသာ္ ဦးစြန္းငါးျဖာ နတ္သားငါသည္ သင္နတ္သမီး ႐ႈမၿငီးကို ဆုျမတ္တဆူ ယူေပရာ၏ (နတ္ေဒဝရာဇ္ မင္းအျဖစ္ကို ဆုျမတ္တဆူ ငါ မယူေပရာ)။ ေနေရာင္တမွ် ထြန္းလင္းပသည့္ သူရိယဝစၧသာ ... ။ ဂႏၶဗၺနတ္ ငါေစာင္းတတ္၏ သင္နတ္သမီး ႐ႈမၿငီးကို လိုႀကီးလိုလ်က္ တပ္မက္အျပင္း စဲြလမ္းျခင္းသည္ ဤသို႕ခုိင္လ်က္ မည္သူဖ်က္လည္း မပ်က္ႏုိင္ပဲ သံမိႈစဲြသို႕ ျမဲပေလ၏တည္း။

(၁၄)
သာလံဝ န စိရံ ဖုလႅံ၊ ပိတရံ ေတ သုေမဓေသ။
ဝႏၵမာေနာ နမႆာမိ၊ ယႆာေသတာဒိသီ ပဇာ။

ပညာဆန္းၾကယ္ အဝန္းက်ယ္သည့္ အဘယ္ သူရိယဝစၧသာ ... ။ အၾကင္ တိမၺ႐ုေဒဝ အဖနတ္မင္း၏ ထိုသုိ႕ သေဘာ ရွိေသာ သမီးေခ်ာသည္ ပဋိသန္ ဥပပတ္ ျဖစ္လာလတ္၏။ မၾကာျမင့္မီ ရင္းဖ်ားမလြတ္ ပင္လံုးကၽြတ္ပြင့္ေသာ သႏၱာအသြင္ အင္ၾကင္းပင္ကဲ့သို႕ အသေရ ေခါင္ထြဋ္ သင္မိနတ္၏ ထိုတိမၺ႐ုေဒဝ အဖခမည္းေတာ္ကို အေလး, အေပါ့, အေလ်ာ့, အတင္း, အျပင္း, အသာ, အညံ့ပါသည္ = ခုနစ္ျဖာေသာ ေစာင္းသံသခင္ ငါလုလင္သည္ ရွိခိုးသည္ျဖစ္၍ သင့္ကိုရလိုမႈ ဦးညြတ္ျခင္းကို ငါျပဳ၏။ ။


ကိုယ္ အမွတ္မွားေနတာ တခုရွိေသးတယ္ ခင္ခင္ရဲ႕ ... အဲဒီ ေစာင္းခ်င္းဂါထာ ၁၅-ပုဒ္နဲ႕လည္း ေႂကြျပၿပီးေရာ ပၪၥသီခနတ္သားကို သူရိယဝစၧ နတ္သမီးေလးက ေမတၱာတံု႕ျပန္ လုိက္တယ္လုိ႕ အရင္က ပို႔စ္မွာ ေရးခဲ့တာ ... အဲဒါက တကယ္ေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူးကြယ့္ ... ၿမိဳ႕သားကိုရင္ရဲ႕ ေက်းဇူးေၾကာင့္ပဲ သကၠပဥႇသုတ္ကို ဖတ္ၾကည့္ေတာ့မွ အမွန္ကို သိရေတာ့တာကိုး ...
တကယ္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူရိယဝစၧ နတ္သမီးေလးက ပၪၥသီခနတ္သားေလးကို ျပန္မႀကိဳက္ေသးဘူး ခင္ခင္ရဲ႕ ... သူက ရထားထိန္း မာတလိနတ္မင္းရဲ႕သားေတာ္ သိခ႑ီနတ္သားနဲ႕ ႀကိဳက္ေနတာကိုး ... ပၪၥသီခနတ္သားေလးက သိၾကားမင္းရဲ႕ ကပဲြသဘင္မွာ သူရိယဝစၧသာ နတ္သမီးေလး ကျပေဖ်ာ္ေျဖတာကို ျမင္ကတည္းက ေႂကြသြားတာေလ ... အခ်ိန္ကေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားဟာ သမၼာသေမၺာဓိဉာဏ္ကို ရေတာ္မူၿပီးကာစ ဥ႐ုေဝလေတာ ေနရၪၨရာျမစ္ကမ္းပါးနားက အဇပါလပေညာင္ပင္ရင္းမွာ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူလ်က္ ေနေနတုန္းကေပါ့ ... ဒါေပမဲ့ ဟုိက သူ႕ကို သိေတာင္ မသိေသးလို႕ ဘယ္လုိမွ မရႏိုင္တဲ့အခါက်ေတာ့မွ အခုလို အိမ္ေရွ႕ကေန ေစာင္းကေလးတီးၿပီး ေႂကြျပရတာေပါ့ ... အဲဒီအခါ နတ္သမီးေလးက ထြက္လာသတဲ့ ... ထြက္လာၿပီးေတာ့ ပၪၥသီခနတ္သားေလးကုိ စကားထြက္ေျပာတယ္တဲ့ ... “အရွင္ အကြၽႏု္ပ္သည္ ထိုျမတ္စြာဘုရားကို မ်က္ေမွာက္မဖူးေျမာ္ရေသးပါ၊ သို႔ေသာ္လည္းတာဝတႎသာ နတ္သားတို႔၏ သုဓမၼာသဘင္၌ အကြၽႏု္ပ္ ကေနစဥ္ ထိုျမတ္စြာဘုရားအေၾကာင္းကို ၾကားခဲ့ရ ပါသည္၊ အရွင္ သင္သည္ ထိုျမတ္စြာဘုရားကို ေျပာဆိုခ်ီးက်ဴးသည့္အတြက္ ယေန႔ အကြၽႏု္ပ္တို႔အား ေပါင္းဆံုမိျခင္း ျဖစ္ပါေစေလာ့” လုိ႕ ေျပာတယ္ တဲ့ ... အဲဒါေလးပဲ ေျပာၿပီး နတ္သမီးေလးကို ထပ္မေတြ႕ရေတာ့ဘူးတဲ့ ...
အဲဒီလိုေနလာရာကေန ျမတ္စြာဘုရားဟာ မဂဓတိုင္း ရာဇၿဂိဳဟ္ျပည္ရဲ႕ အေရွ႕ဘက္မွာရွိတဲ့ အမၺသ႑ လို႕ေခၚတဲ့ ပုဏၰားရြာရဲ႕ ေျမာက္အရပ္က ေဝဒိယကေတာင္ ဣႏၵသာလဂူမွာ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူတဲ့ အခ်ိန္မွာ သိၾကားမင္းဟာ ျမတ္စြာဘုရားကို အရမ္းဖူးေျမာ္ခ်င္လာတာနဲ႕ ပၪၥသီခ နတ္သားေလးကို ေခၚၿပီး တာဝန္ေပးလုိက္သတဲ့။ (ဣႏၵသာလဂူ ဆုိတာကေတာ့ ဂူတံခါးဝမွာ ႏွံပဲပင္ရွိတဲ့ဂူ လုိ႕ အဓိပၸာယ္ရသတဲ့)။ ၿပီးေတာ့ သိၾကားမင္းနဲ႕တကြ တာဝတႎသာနတ္ေတြ အားလံုး ေဝဒိယကေတာင္ႀကီးဆီ သြားလုိက္ၾကတာ ေတာင္ႀကီးတခုလံုးနဲ႕ အမၺသ႑ပုဏၰားရြာပါ လင္းထိန္ေနလို႕ အနီးအနားက ရြာသားေတြက ေတာင္ႀကီးေရာ၊ ရြာပါ မီးေလာင္ေနသလိုပဲ ... ဘာျဖစ္လို႕ ဒီေလာက္မ်ား မီးေတာက္လုိ လင္းထိန္ေနပါလိမ့္ ဆုိၿပီး ေၾကာက္ၾကသတဲ့ ...
အဲဒီကုိေရာက္ေတာ့ သိၾကားမင္းက ျမတ္စြာဘုရာဆုိတာ စ်ာန္နဲ႕ ေနေလ့ရွိတာမို႕ ငါတို႕ ခြင့္မေတာင္းဘဲ ဒီအတုိင္း တျပဳံလံုး ဝင္သြားလို႕ မျဖစ္ေသးဘူး ... ဒီေတာ့ မင္းအရင္သြားၿပီး ခြင့္ပန္ပါလုိ႕ ပၪၥသီခ နတ္သားေလးကို ခုိင္းလုိက္သတဲ့။ အဲဒီေတာ့ နတ္သားေလးကလည္း သူ႕လက္စဲြေတာ္ ေစာင္းကိုယူၿပီး ျမတ္စြာဘုရားနဲ႕ မနီးလြန္း မေဝးလြန္းေနရာကေန ေစာင္းတီးၿပီး ဒီဂါထာ ၁၅-ပုဒ္ကိုပဲ ထပ္ဆုိျပျပန္သတဲ့ ...
အဲဒီအခါ ျမတ္စြာဘုရားက ေစာင္းသံကိုၾကားေတာ့ ...
“ပၪၥသိခ သင္၏ ေစာင္းသံသည္ သီခ်င္းသံႏွင့္ ကိုက္ညီေပ၏၊ သီခ်င္းသံသည္လည္း ေစာင္းသံႏွင့္ကိုက္ ညီေပ၏၊ သင္၏ ေစာင္းသံသည္ သီခ်င္းသံကို မလြန္ေပ၊ သီခ်င္းသံသည္လည္း ေစာင္းသံကိုမလြန္ေပ။ ပၪၥသိခ သင္သည္ ဘုရားႏွင့္စပ္ေသာ တရားႏွင့္စပ္ေသာ သံဃာႏွင့္စပ္ေသာ ရဟႏၲာတို႔ႏွင့္စပ္ေသာ ကာမဂုဏ္ ႏွင့္စပ္ေသာ ဤဂါထာတို႔ကို အဘယ္အခါက သီကုံးထားသနည္း” လုိ႕ မိန္႔ေတာ္မူသတဲ့။ ဆုိလုိတာကေတာ့ သီခ်င္းသံနဲ႕ ေစာင္းသံဟာ အပိုအလုိမရွိ ကြက္တိပဲေပါ့ေနာ္ ... အဲဒီေတာ့မွ နတ္သားေလးကလည္း သူဟာ ဘဒၵါလို႕ ေခၚတဲ့ သူရိယဝစၧသာ နတ္သမီးေလးကို ေႂကြျပခဲ့တုန္းက ဆုိခဲ့တာပါ ... အဲဒီတုန္းကတည္းကေန အခုထိ ထပ္မေတြ႕ရေတာ့ပါဘူး ... ဆုိၿပီး ရင္ဖြင့္ရွာသတဲ့။
ဒီအခ်ိန္မွာ သိၾကားမင္းက အင္း ... ပၪၥသီခေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားနဲ႕ စကားေတြဘာေတြ ေျပာေနၿပီဆိုေတာ့ ငါတုိ႕ အခု သြားလို႕ ရၿပီ ဆုိၿပီး ျမတ္စြာဘုရားကို ဝင္ဖူးရင္း တရားစကားေတြ ေလွ်ာက္ထားေမးျမန္းလို႕ ျမတ္စြာဘုရားကလည္း ျပန္လည္ ေဟာေျပာေတာ္မူပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းေတြကို သကၠပဥႇသုတၱံ ထဲမွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္ကြယ္ ...
အဲဒီေနာက္ပိုင္းေတာ့ သိၾကားမင္းက ဆုခ်တဲ့အေနနဲ႕ ပၪၥသီခနတ္သားေလးကို ...
“အေမာင္ပၪၥသိခ သင္သည္ ငါ့အား ေက်းဇူးမ်ားလွေပ၏၊ သင္သည္ ျမတ္စြာဘုရားကို ေရွးဦးစြာခြင့္ပန္ေပ၏၊ အေမာင္ပၪၥသိခ သင္ခြင့္ပန္ၿပီးသည့္ေနာက္မွ ပူေဇာ္အထူးကို ခံေတာ္မူထိုက္ေသာ (အလံုးစံုေသာတရားတို႔ကို) ကိုယ္တိုင္ မွန္စြာ သိေတာ္မူေသာ ထိုျမတ္စြာဘုရားကို ငါတို႔သည္ ေနာက္မွ ဖူးေျမာ္ျခင္းငွါ ခ်ဥ္းကပ္ၾကရကုန္၏။ (ငါသည္) သင့္အား သင့္အဖရာထူး၌လည္း ထားအံ့၊ ဂႏၶဗၺနတ္မင္းလည္းသင္ျဖစ္အံ့၊ ေကာင္းျခင္း လကၡဏာႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ သင္အလြန္ေတာင့္တေသာ သူရိယဝစၧသာနတ္သမီးကိုလည္း သင့္အားေပးအံ့” လုိ႕ မိန္႕ၾကားပါသတဲ့ ...
အဲဒီေနာက္ နတ္တို႔အရွင္ သိၾကားမင္းဟာ ေျမႀကီးကို လက္နဲ႕ ပုတ္ၿပီး ...
“နေမာ တႆ ဘဂဝေတာ အရဟေတာ သမၼာသမၺဳဒၶႆ” လို႕ ဟု သံုးႀကိမ္ ဥဒါန္းက်ဴးရင့္လုိက္သတဲ့ကြယ္ ...

ကဲ ... ဒီေတာ့မွ ပၪၥသီခနတ္သားေလးဟာ သူ႕အေဖရဲ႕ ရာထူးကိုရၿပီး ဂႏၶဗၺနတ္မင္းလည္းျဖစ္၊ သူရိယဝစၧသာနတ္သမီး ေလးကိုလည္း ရသြားေတာ့တာေပါ့ ... နတ္သမီးေလးကလည္း ပၪၥသီခနတ္သားေလးကို ႀကိဳက္ေတာ့ ႀကိဳက္တယ္နဲ႕ တူပါတယ္ ... ဒါေပမဲ့ လက္ရွိရည္းစားကို ျဖတ္ရခက္ေနရာကေန သိၾကားမင္းရဲ႕ အမိန္႕နဲ႕ ေပးစားလုိက္ေတာ့ သူ႕ဘက္ ကလည္း အျပစ္လြတ္သြားတယ္ ထင္ပါရဲ႕ေနာ္ ... ဒီေတာ့ သူတုိ႕ေတြ အခုအခ်ိန္ထိ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေပါင္းသင္းေနၾကေလ သတည္း လုိ႕ပဲ ယူဆရေတာ့မွာေပါ့ကြယ္ ...

မိတ္ေဆြႀကီး ၿမိဳ႕သားကိုရင္ေရာ ... မေမ (ေမဓာဝီ) ကေရာ ေျမႇာက္ေပးထားၾကလို႕ ကိုယ္လည္း ဒီေစာင္းခ်င္းလကၤာေတြကို ေလးလံုးစပ္နဲ႕ ေရးၾကည့္ေနပါ ေသးတယ္ ... မၾကာခင္ ၿပီးမယ္လို႕ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ပါရဲ႕ ... ၿပီးတဲ့အခါေတာ့ တင္ေပးမွာေပါ့ေနာ္ ...

ဖတ္႐ႈခံစားအားေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးအထူးပါ ခင္ဗ်ာ ...
ဟယ္ရီ


Read More...

Friday, 13 January 2012

ေဒါင္းဟိတ္နဲ႕ညီညီညာ

ေဒါင္းဟိတ္နဲ႕ညီညီညာ

ဆယ့္သံုးေသာၾကာ၊
အစဥ္အလာပ်က္ယြင္းလို႕
မဂၤလာ မနက္ခင္းပါတဲ့၊
မွန္လုိက္ရဲ႕ ေမနႏၵာ။

မဂၤလာမနက္ခင္းမွာေတာ့၊
အၾကင္နာ ဆက္ရင္းနဲ႕၊
ပ်က္ယြင္းခဲ့သမွ် ျပဳျပင္ဖုိ႕၊
အခုပင္ တဲြလက္လွမ္း၊
တက္လမ္းေပါ့ ျပည္ျမန္မာ။

ေဒါင္းအလံ ေဒါင္းတံဆိပ္ေအာက္မွာလ၊
ေဒါင္းမာန္ ေဒါင္းစိတ္မေပ်ာက္ပါမွ၊
ေဒါင္းဟိတ္နဲ႕ ညီညီညာ၊
ျပည္သာမွာပ နိမိတ္ပဲ။

ညီဘိေစ၊
ပီတိေတြ ဖံုးေဆာင္လႊမ္းပါလို႕၊
သည္အမိေျမ ျပံဳးေရာင္သမ္းၿပီကဲြ႕၊
ေအာင္ပန္းကို ဆြတ္ျခဴေစဖို႕၊
လြတ္သူေတြလည္း က်န္းမာစြာ
လႊတ္သူေတြလည္း လန္းျဖာစြာနဲ႕
လွမ္းကာသာ ေရႊျပည္သစ္ဆီသို႕၊
ခ်ီရစ္မယ့္ပဲြ။


မေမနႏၵာ (May Nandar) ရဲ႕ “ဆယ့္သံုး ေသာၾကာ မဂၤလာ” ဆုိတဲ့ ကဗ်ာေလးကို ဖတ္မိပါတယ္ ...

“ဒီတလအတြက္ေတာ့
ဆယ့္သံုးေသာၾကာ
အစဥ္အလာပ်က္ယြင္း
မဂၤလာ မနက္ခင္း ျဖစ္ခဲ့တယ္ … ” တဲ့ ...

ဟုတ္ပါရဲ႕ ... Friday the 13th ဆုိတာ အေနာက္တုိင္း အယူအဆအရေတာ့ အေတာ့္ကို ဆိုးဝါးတဲ့ေန႕ပါ ... (က်ေနာ္တုိ႕ ျမန္မာအယူအဆအရေတာ့ ၁၃-ဂဏန္းဟာ ျပႆနာမဟုတ္ပါဘူး ... ဘာနိမိတ္ဆိုးကိုမွလည္း မေဆာင္ပါဘူး) ဒါေပမဲ့ ဒီလိုေန႕က အစဥ္အလာပ်က္ယြင္းၿပီး မဂၤလာမနက္ခင္း ျဖစ္သြားခဲ့ရပါတယ္ ... အားလံုးေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တေနၾကတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းခံေနရသူေတြ ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္လာၾကတဲ့ အတြက္ပါ ...

ကိုမင္းကိုႏုိင္ကလည္း လြတ္လြတ္ခ်င္း ေျပာလုိက္တာက "က်ေနာ္တို႕ ၈၈ တုန္းက ေဒါင္းအလံႀကီးကိုင္ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တုိ႕အားလံုးဒီမုိကေရစီေရးအတြက္ အလုပ္လုပ္ခဲ့ၾကသလုိ ဆက္ၿပီးေတာ့လည္း အဲဒီေဒါင္းအလံ ေဒါင္းအႏွစ္ ေအာက္မွာ ေဒါင္းမာန္ ေဒါင္းစိတ္မေပ်ာက္ဘဲ ဆက္ၿပီးေတာ့ ေဒါင္း အိုးေဝအသံကုိ ဆက္ၿပီးေတာ့ တြန္က်ဴးၾကပါလုိ႕ က်ေနာ္ ေျပာခ်င္ပါတယ္" ... တဲ့

ဒါေၾကာင့္ မေမနႏၵာ ေရးထားတာေလးကို သေဘာက်စြာနဲ႕ ဆက္ေရးလိုက္မိပါတယ္ ... သူ႕ကဗ်ာေလးကိုလည္း အျပည့္အစံု တင္ဆက္လိုက္ပါတယ္ ...

“ဆယ့္သံုး ေသာၾကာ မဂၤလာ”

ဆယ့္သံုး ေသာၾကာ
အစဥ္အလာ အသိ
မဂၤလာ မရွိ … လို႔ ၾကားဖူးတယ္။

ပူပန္ ဒုကၡ
ဗ်ာပါဒနဲ႔
ေသာက စု႐ံုး
ေသာၾကာ ဆယ့္သံုး … တဲ့။

ၾကံဳေတာင့္ၾကံဳခဲ
ဒီႏွစ္ထဲမွာ
ဇန္န၀ါရီ
ဧၿပီ, ဇူလုိင္
သံုးလတိုင္လံုး
ဆယ္သံုး ေသာၾကာ
ဆံုရမွာ … တဲ့။

ညအိပ္ရာ၀င္
ျမတ္ရွင္ ဗုဒၶ
ရွိဦးခ်ရင္း
တိုးညင္းဆုေတာင္း
လြတ္ေျမာက္ေၾကာင္း … ေပါ့။

နံနက္ႏိုးထ
နေမာတႆနဲ႔
ေသာကကင္းေရး
ဟိုဒီေတြးရင္း
သတင္းေတြဖတ္
လြတ္လပ္ျခင္းမ်ား
၀မ္းေျမာက္ျခင္းမ်ား
ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ား
ပီတိ အျပံဳး
လူတုိင္းဖံုးလို႔
ကဲ … ဘယ္လိုလဲ
ေသာၾကာ ဆယ္သံုး … ။

… … … …
… … … …
… … … …

ဒီတလအတြက္ေတာ့
ဆယ့္သံုးေသာၾကာ
အစဥ္အလာပ်က္ယြင္း
မဂၤလာ မနက္ခင္း ျဖစ္ခဲ့တယ္။ … ။
***

ေမနႏၵာ (May Nandar)
http://www.facebook.com/may.nandar


အားလံုးေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တေနၾကတဲ့ ေရႊျပည္သစ္ဆီသုိ႕ မဂၤလာအျပည့္၊ အားမာန္အျပည့္နဲ႕ ဆက္လက္ ေလွ်ာက္လွမ္းႏုိင္ၾကပါေစ ...


ဟယ္ရီလြင္

Read More...

Thursday, 12 January 2012

Rhythm ဆုိတာ ...

ဂီတမွာ Rhythm ဆုိတာ ဘယ္လုိမ်ိဳးလဲ ဆုိတာ ခံစားလို႕ရေအာင္ ဥပမာ ျပခ်င္လို႕ လုပ္ထားတာပါ ...
ဒီ တီးလံုးအပိုင္းေလးကို နားေထာင္ၾကည့္ပါ ... အားလံုးၾကားဖူးတဲ့ တီးလံုးေလးပါ ... ဒါေပမဲ့ သူ႕ မူရင္း Rhythm ကို က်ေနာ္ shuffle လုပ္ထားပါတယ္ ... အဲဒီေတာ့ ဘာတီးလံုးလဲ ဆုိတာ ႐ုတ္တရက္ သိဖို႕ မလြယ္ပါဘူး ... ဆက္နားေထာင္ၾကည့္ပါ ... သူ႕မူရင္း Rhythm အတုိင္း ျပန္လုပ္ထားပါတယ္ ... သိမွာပါေနာ္ ဘာတီးလံုးလဲ ...

http://soundcloud.com/harrylwin/rhythm-example


အဲဒါ Rhythm ပါပဲ ...

Read More...

Sunday, 1 January 2012

၂၀၁၂ သို႕

“ေကာင္ေလး မိုက္တုန္းပဲလား ...”
ပိတ္ျဖဴပတ္ထားတဲ့ေၾကာင္ႀကီးေတြရဲ႕အေမး
ခပ္ေအးေအး အျပံဳးနဲ႕ အေမ
အေျဖထဲက အေငြ႕တခ်ိဳ႕
“ျခေသၤ့ မို႕ပါ...”

အျပံဳးတု ႏြမ္းလ်လ်နဲ႕
အႏၶစစ္ေတြရဲ႕ ဇရပ္ပ်က္က
ခပ္အက္အက္ အသံ ...
“ဟုိႏိုင္ငံမွာ ေလ ...”

မုဆိုးေတြ တင္ေျမႇာက္တဲ့ အသံ
သူေသငါရွင္ ဂႏၳဝင္ ဆုေတာင္း
“ေဘးရန္အေပါင္း ဖဲက်ဥ္ေစ
အမဲသားငါး မ်ားပါေစ ...”

“ရင္ခုန္သံမတူသူေတြ ေဘးဖယ္ ...” တဲ့
ေၾသာ္ ကေလးရယ္ ... ျဖစ္ရေလျခင္း
ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္း အတၱဥခံြထဲ
အိပ္မက္လို႕ေကာင္းရွာဆဲကိုး ...

နကၡတ္ရီျပာေတြရဲ႕ေအာက္
ၾကယ္စင္ေတြေကာက္ရင္း
လမ္းတဝက္ေတာ့ေပ်ာက္ခဲ့
လမ္းတဝက္ေတာ့ေရာက္ရဲ႕
ဆက္ေလွ်ာက္ ဆက္ေကာက္
အသက္မေပ်ာက္ခင္အထိ ...
ဘဝဂ္ေတာ့ေရာက္ခ်င္မိသား

အဆံုးလား အစလား
စက္ဝိုင္းမ်ားစြာ ျခာျခာလည္ရင္း
နာရီတံတားေပၚ
ေငးေမွ်ာ္ေမာႏြမ္း ...
က်ေနာ္ လက္ပမ္းမက်ေသးပါဘူး အေမ ...

ေတြးဆဲ ေငးဆဲ
ဟိုးေဝးေဝးက ဝဲလြင့္ပ်ံ
နင့္တင့္တင့္ သံစဥ္ခ်ိဳး
ေၾသာ္ ... ႏွစ္တႏွစ္ ပ်ိဳးျပန္ၿပီေလ ...




အားလံုးပဲ မဂၤလာႏွစ္သစ္ပါ ခင္ဗ်ား ...

ဟယ္ရီ

Read More...

Sunday, 18 December 2011

ျမန္မာကဗ်ာဆုိတာ ဂ်ိဳ(ခ်ိဳ)နဲ႕လား (၂၄)

ျမန္မာကဗ်ာဆုိတာ ဂ်ိဳ(ခ်ိဳ)နဲ႕လား (၂၄)

ရတု

အခု ေဖာ္ျပမွာကေတာ့ လူအမ်ားဆံုးေမးၾကတဲ့ ေလးလံုးစပ္ကဗ်ာလကၤာထဲမွာပါတဲ့ ရတု စပ္နည္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ‎ရတုဟာ လကၤာရဲ႕ အကိုင္းအခက္ တခုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လကၤာကေန ျမစ္ဖ်ားခံလာတယ္လို႕ မွတ္ယူႏိုင္ပါတယ္။ ရတုကို ေခတ္အဆက္ဆက္မွာ စာဆုိအေက်ာ္ အမ်ားအျပားက အမ်ိဳးမ်ိဳးအဖံုဖံု ဖဲြ႕ႏဲြ႕ခဲ့ၾကပါတယ္။
ရတုစာဆုိရွင္ေတြကို ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ ရွင္မဟာသီလဝံသ၊ ရွင္မဟာရ႒သာရ၊ ရွင္ေတေဇာဒီပ၊ ဆီးပန္းနီဆရာေတာ္ - တုိ႕လို ရဟန္းပညာရွိေတြ၊ မင္းနဝေဒး၊ မင္းလက္ဝဲသုႁႏၵ၊ မင္းဥကၠာပ်ံ၊ မင္းလက္ဝဲသုႏၵရ - စတဲ့ အမတ္ပညာရွိေတြ၊ ေလွာ္ကားသံုးေထာင္မွဴး၊ ေထာင္သင္းမွဴး၊ ေဇယ်ရႏၲမိတ္၊ ရွင္သံကိုယ္ - စတဲ့ အရာရွိအရာခံေတြ၊ ရာဇဓာတုကလ်ာမင္းသမီး၊ ဆင္ျဖဴရွင္မင္းတရားသၼီးေတာ္ နဲ႕ ၾကံညႇပ္မင္းသၼီး စတဲ့ မဟာဆီမဟာေသြး မင္းသမီး သမီးေတာ္ေတြအျပင္ အင္းဝဘုရင္ ပထမမင္းေခါင္၊ ဇင္းမယ္ဘုရင္မင္းျမတ္၊ ေတာင္ငူဘုရင္မင္းျမတ္ (နတ္သွ်င္ေနာင္)၊ ဟံသာဝတီေရာက္ မင္းတရားႀကီး တုိ႕လုိ ဘုရင္မင္းျမတ္စာဆုိေတာ္ေတြပါ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘုရင္မင္းျမတ္စာဆုိကေတာ့ နည္းပါးလွပါတယ္။

ရတုစပ္နည္းဟာ အေတာ္ေလး က်ယ္ျပန္႔ပါတယ္။ “ျမစ္ႀကီးငါးသြယ္ ျမစ္ငယ္ငါးရာတုိ႕မွ စီးဆင္းေသာေရသည္ မဟာသမုဒၵရာ ၌သာ ေပါင္းဆံုျမဲျဖစ္ၾကသကဲ့သို႕ စင္စစ္အားျဖင့္ ခပ္သိမ္းေသာ စာစီစာကံုး ေရးထံုးေရးနည္းဟူသမွ်တုိ႕သည္၊ မူလအေျခခံႀကီး ျဖစ္ေသာ ထုိရတုေရးနည္းကို နားလည္လွ်င္မည္သည့္အစပ္အဟပ္မ်ိဳးမွာမွခဲယဥ္းဘြယ္မရွိၿပီ ...” လို႕ ဆရာႀကီး သခင္ ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းက ကဗ်ာသာရတၳသၿဂႋဳဟ္က်မ္းမွာ မိန္႕ဆိုထားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရတုကဗ်ာရဲ႕ သေဘာလကၡဏာကို ‎အကုန္အစင္ သိၿပီးၿပီဆုိရင္ ပ်ဳိ႕၊ ေမာ္ကြန္း၊ ရကန္၊ အဲခ်င္း၊ အိုင္ခ်င္း၊ အန္ခ်င္း တို႔ကိုလည္း ‎အကုန္လြယ္ကူ နားလည္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ရတု ေရးနည္း ဥပေဒသေတြကိုလည္း အရင္ ကဗ်ာပံုစံေတြလိုပဲ ဝိဘာဂ အစိတ္အပိုင္း ၈-မ်ိဳးနဲ႔ ပိုင္းျခားျပပါမယ္။ ဒီလို ပိုင္းျခားမျပခင္မွာ ရတုအေၾကာင္း၊ ရတုကဗ်ာေတြရဲ႕ ေနာက္ခံသမုိင္းကို အလ်ဥ္းသင့္လို႕ ဒီေနရာမွာ ဗဟုသုတအေနနဲ႕ မက်ဥ္းမက်ယ္ ေရးသားေဖာ္ျပပါမယ္။


ရတုဟူသည္ ...

ျမန္မာစာေပမွာ ပုဂံေခတ္ကတည္းက ရတုကဗ်ာေတြ ေပၚေပါက္ေနတယ္လို႕လည္း ထင္ျမင္ယူဆဘြယ္ရွိပါတယ္။ ပုဂံေခတ္မွာ ေပၚေပါက္တဲ့ ရတုေတြကို မ်က္ဝါးထင္ထင္ မေတြ႔ရွိၾကရေပမဲ့လည္း ရတုသေဘာ သက္ဝင္တဲ့ လကၤာတိုကေလးေတြကို ေတြ႔ရွိရတာေၾကာင့့္ လည္းေကာင္း၊ ပုဂံေခတ္ေပၚေက်ာက္စာမ်ားေတြမွာ ကာရန္အစပ္အဟပ္ညီတဲ့ အဖဲြ႔ကေလးမ်ားကို ေတြ႔ရ တာေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ ဒီထင္ျမင္ယူဆခ်က္ေတြဟာ မွားတယ္လို႕ မဆိုႏိုင္ပါဘူး။ ဥပမာ ျပရရင္ သကၠရာဇ္ ၅၃၆-ခုႏွစ္ နရပတိစည္သူမင္းႀကီးလက္ထက္မွာ မင္းယဥ္နရသိခၤ၏အထိန္းေတာ္ အနႏၲသူရိယအမတ္ဟာ မင္းျပစ္မင္းဒဏ္ ရာဇသံေၾကာင့္ ေသရအံ့ဆဲဆဲမွာ ေရးခဲ့တဲ့ ...
"သူတည္းတေယာက္၊ ေကာင္းဘုိ႔ေရာက္မူ၊ သူတေယာက္မွာ၊ ပ်က္လင့္ကာသာ၊ ဓမၼတာတည္း"
အစခ်ီတဲ့ လကၤာတိုကေလးရယ္၊ အဲဒီေခတ္ကာလေလာက္ကပဲ ဖဲြ႔ဆိုတယ္လို႕ ယူဆႏိုင္တဲ့ ...
"သိုးကေလး။ ။ပုပၸါးနတ္ေတာင္၊ အေခါင္ျမင့္မား၊ စံုေတာဖ်ား၌၊ နံ႔ရွားႀကိဳင္လြင့္၊ ခါတန္ပြင့္သည္၊ ေရႊႏွင့္ယိုးမွား၊ ပန္းစကား"
အစရွိတဲ့ ပုပၸါးနတ္ေတာင္ဘဲြ႔ လကၤာရယ္၊ ဒါ့အျပင္ က်စြာမင္းလက္ထက္ ဖဲြ႔ဆုိတယ္လို႕ ယူဆအပ္တဲ့ ...
"ျမကန္သာ။ ။ေတာင္က်ေခ်ာင္းေတး၊ ေရဝင္ေျပးလွည့္၊ ေရေအးၾကည္စြာ၊ ကန္ပိုင္မာလ်က္၊ ၾကာေပါင္းထံုထံု၊ ငွက္မ်ိဳးစံုသည္၊ ဘံုဝတႎက၊ နႏၵာေလာ၊ တူစြဟုတၱာ။"
အစရွိတဲ့ ‘ျမကန္ဘဲြ႔’ လကၤာတိုကေလးရယ္မွာ ပဒေလးလံုး၊ ပဒသံုးလံုးနဲ႕ အစခ်ီလို႕ ေလးလံုးစပ္ ကာရန္နဲ႕ ဖဲြ႔ဆုိ ထားၿပီး အခ်ပိုဒ္မွာလည္း ရွစ္လံုး၊ ခုနစ္လံုး စသည္ျဖင့္ ခ်ဆိုဖဲြ႔ႏဲြ႔တာေၾကာင့္ လကၤာလုိ႕ပဲ ေခၚေပမဲ့ တကယ္ေတာ့ ရတုသေဘာ သက္ဝင္တယ္လို႕ ဆုိရပါမယ္။
ရတုစစ္စစ္အေရးအသားကို ပုဂံေခတ္ေႏွာင္း၊ ပင္းယေခတ္ဦးေလာက္မွာ စတင္ေတြ႕ရတယ္လုိ႕ ဆိုရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ပင္းယေခတ္ သကၠရာဇ္ ၇၀၀-ေက်ာ္ေလာက္မွာ သကၠတက်မ္းတတ္ ေလာကနီတိဆရာ ပင္းယစတုရဂၤဗလအမတ္ႀကီးက ေရးတဲ့ ...
ေရႊဘြားေတာ္ေအာက္၊ ကၽြန္၏ေလွ်ာက္ျဖင့္၊ မေလွ်ာက္ဝံ့ဝံ့၊ ေလွ်ာက္ဝံ့ဝံ့တည့္၊ ေၾကာက္ရြံ႕လ်က္ပင္၊ စက္ေရႊစင္ကို၊ ထိပ္ျပင္ပန္းႏွယ္၊ ဆင္းစမၸယ္လ်က္၊ ...
အစခ်ီတဲ့ ရတုကဗ်ာအဖဲြ႔မွန္လို႕ ဆုိအပ္တဲ့ ပိုဒ္စံုရတုကို ျမန္မာစာေပနယ္ပယ္မွာ အေစာဆံုးေတြ႔ရပါတယ္။ ပုဂံဆရာေတာ္ (သို႔) ဆူးတြင္းပစ္ဆရာေတာ္ ႐ွင္နာဂိတ ကို ျမတ္စြာဘုရား တရားေတာ္ ပရမတၳအရာ အဘိဓမၼာနည္းမ်ားအေၾကာင္းႏွင့္ စပ္လ်ဥ္းၿပီး ေမးျမန္းေရးသားထားတဲ့ အေမးပုစၧာရတု ျဖစ္ပါတယ္။ တဖန္ ဆရာေတာ္က ေျဖရတု ကိုလည္း ေရးသားခဲ့ပါတယ္။
ေတြ႔ရွိရသမွ် ရတုေတြထဲမွာ စတုရဂၤဗလအမတ္ ေရးတဲ့ ဒီရတုဟာ အစဥ္အလာ အမွတ္အသားအရ ေလးလုံးစပ္ကာရန္စနစ္ကို အသုံးျပဳတဲ့ ပထမဆုံးေသာ ကဗ်ာလကၤာ ျဖစ္ေၾကာင္း အသိအမွတ္ ျပဳထားၾကပါတယ္။ ရတုပီပီသသ အေဟာင္းဆံုး ရတုႀကီးတစ္ပုိဒ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေလာက္လို႕ ဆုိရပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ တျခားရတုအမ်ားစုလို မယ္ဘဲြ႔၊ ေမာင္ဘဲြ႔ မဟုတ္ဘဲ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕တရားေတာ္အေၾကာင္းနဲ႕ စပ္လ်ဥ္းေရးသားထားတဲ့ ဓမၼသေဘာသက္ဝင္တဲ့ ရတု ျဖစ္ပါတယ္။ 
အင္းဝေခတ္ကေန အစျပဳၿပီး ရတုနယ္ပယ္ဟာ က်ယ္ဝန္းလာပါတယ္။ အေရးအသားေတြလည္း တိုးတက္လာပါတယ္။ မယ္ဘဲြ႔၊ ေမာင္ဘဲြ႔၊ ေက်းေစရတုေတြ ေပၚေပါက္လာ ပါတယ္။ ရတုစာဆို အမ်ားအျပား ေပၚထြန္းခဲ့ပါတယ္။ အင္းဝဘုရင္ ပထမမင္းေခါင္၊ စာဆိုေတာ္ရွင္သူရဲ၊ ရွင္မဟာသီလဝံသ၊ ရွင္မဟာရ႒သာရ၊ ရခိုင္သူ မိညိဳ၊ အင္းဝသူ မိျဖဴ၊ ရွင္ေထြးနာသိန္ စတဲ့ စာဆုိေတြဟာ အင္းဝေခတ္ ရတုစာဆိုေက်ာ္မ်ား ျဖစ္ၾကပါတယ္။
အင္းဝေခတ္မွာ အရွိန္ရလာတဲ့ ရတုအေရးအသားဟာ ေတာင္ငူေခတ္မွာ တံခြန္စိုက္တယ္လို႕ ဆိုရပါမယ္။ လူပုဂၢိဳလ္ အမ်ားအျပားဖဲြ႔ဆုိလာတာမို႕ ေတာင္ငူေခတ္ကို ရတုေခတ္ႀကီး လုိ႕လည္း ေခၚတြင္ပါတယ္။ သကၠရာဇ္ ၉၀၀-ေက်ာ္ ေလာက္မွာ ရတုနဝေဒးႀကီးလို႕ ေက်ာ္ေစာထင္ရွားတဲ့ စစ္ကိုင္း ေထာင္သင္းမွဴး (ေခၚ) စလင္းလက်္ာ (ေခၚ) ျပည္နဝေဒးႀကီးဟာ ရတုပုဒ္ေရေပါင္း ၃၀၀-နီးပါးကို စပ္ဆုိဖဲြ႔ႏဲြ႔ခဲ့ပါတယ္။ ရတုအမ်ားဆံုး ဖဲြ႕ႏဲြ႕ခဲ့တဲ့ စာဆုိရွင္ပါ။ နဝေဒး ေနာက္ ႏွစ္ေပါင္း ၃ဝ-ခန္႕ အၾကာမွာ ရတုဘုရင္ နတ္သွ်င္ေနာင္ ေပၚခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ေတာင္ငူဘုရင္မင္းျမတ္ ျဖစ္တဲ့ နတ္သွ်င္ေနာင္ဟာ ျမန္မာကဗ်ာသမိုင္းမွာ စံတင္ရေလာက္တဲ့ ရတုပုဒ္ေရ ၆၀-ေက်ာ္ ေရးသားဖဲြ႕ႏဲြ႕ခဲ့ပါတယ္။ စကားက်စ္လ်စ္ သိပ္သည္းၿပီး လွပေျပာင္ေျမာက္တဲ့ အဖြဲ႕ေတြနဲ႕ မြမ္းမံထားတဲ့ ရတုေတြေၾကာင့္ နတ္သွ်င္ေနာင္ကို ‘‘ရတုဆိုျခင္း၌ သိမ္ေမြ႕၏။ ဂမၻီရဉာဏ္ႏွင့္ ျပည့္စံု၏’’ဟု ဆိုၾကပါတယ္။ နတ္သွ်င္ေနာင္ရဲ႕ ရတုေတြဟာ စာဆုိေတြေရးဖဲြ႕သမွ် ရတုေတြထဲမွာ အေကာင္းဆံုးလို႕ အသိအမွတ္ျပဳထားၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေဟာင္းဆံုး ရတုဆရာ ဟာ စတုရဂၤဗလအမတ္၊ အေကာင္းဆံုး ရတုဆရာဟာ နတ္သွ်င္ေနာင္၊ အမ်ားဆံုး ရတု ဆရာဟာ နဝေဒး လို႕ ဆုိပါတယ္။ ေတာင္ငူေခတ္ရဲ႕ ထင္ရွားတဲ့ တျခားရတုစာဆိုေတြကေတာ့ ေလွာ္ကားသံုးေထာင္မွဴး၊ ရခိုင္စာဆို ဥကၠာပ်ံ၊ မင္းေဇယ်ရႏၲမိတ္၊ ရွင္သံခိုတို႕ ျဖစ္ပါတယ္။
ေညာင္ရမ္း ေခတ္မွာေတာ့ ေတာင္ငူေခတ္ေလာက္ ရတုတံခြန္မစိုက္ေပမဲ့ ရွင္ကဝိက၊ ျမင္းခြာစား မင္းရာဇာ စေသာ ရတုစာဆိုေတြ ရွိေသးတဲ့အတြက္ ရတုအေရးအသား မျပတ္လပ္ခဲ့ပါဘူး။ ေညာင္ရမ္း ၁၀-ဆက္ေျမာက္ ဟံသာဝတီေရာက္ မင္းတရားႀကီး ဟာ အင္းဝပ်က္ၿပီး ဟံသာဝတီမွာေနရတုန္း နတ္႐ြာစံခါနီးမွာ ‘ပုဂၢိဳလ္ေျခာက္မည္’ အစခ်ီ သံုးခ်က္ညီ သံေဝဂပိုဒ္ ရတုကို ေရးသားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။
ေညာင္ရမ္းေခတ္အၿပီး ကုန္းေဘာင္ေခတ္မွာလည္း ရတုေတြ ဆက္လက္ေရးဖဲြ႕ခဲ့ၾကျပန္ပါတယ္။ “မဲဇာေတာင္ေျခ” အစခ်ီတဲ့ လက္ဝဲသုႏၵရအမတ္ႀကီးရဲ႕ ပိုဒ္စံုရတုဟာ အခုထိ ထင္ရွားဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ထင္ရွားတဲ့ ရတုစာဆိုေတြ ကေတာ့ လက္ဝဲသုႏၵရ ဦးျမတ္စံ၊ တြင္းသြင္းတိုက္ဝန္ မဟာစည္သူ၊ စိႏၲေက်ာ္သူ ဦးဩ၊ ဦးတိုး၊ စဥ့္ကူးမင္းမိဖုရား ရွင္မင္း၊ ဘိုးသူေတာ္ဦးမင္း၊ ဦးယာ၊ ဝက္မစြတ္ နဝေဒး၊ ဦးပုည၊ ကင္းဝန္မင္းႀကီး ဦးေကာင္း၊ ဆီးပန္းနီ ဆရာေတာ္ စတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
အခုဆက္လက္ၿပီး ရတု ေရးနည္း ဥပေဒသေတြအေၾကာင္း ဝိဘာဂအစိတ္အပိုင္း ၈-မ်ိဳးနဲ႕ ပိုင္းျခားေဖာ္ျပပါမယ္။

‎ရတု ေရးနည္း ဥပေဒသမ်ား

(၁) အမည္အားျဖင့္

ရတုဆိုတဲ့ စာလံုး ကို အမည္အားျဖင့္ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ … 
‎(က) သဘင္၊ အခမ္းအနား၊ အေျခအေန ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ရတဲ့ ျမန္မာေပါရာဏ (ေရွးစကား) စကားလံုး 
‎(ခ) အခါရာသီ၊ ရာသီဥတု ဆိုတဲ့အနက္ကိုေဖာ္ျပတဲ့ သကၠဋဘာသာစကားလံုးျဖစ္တဲ့ ‘ရိတု’ ဆုိတဲ့စကားက ေရြ႕ေလ်ာလာတဲ့ စကားလံုး၊ (ပါဠိဘာသာအေနနဲ႕ ‘ဥတု’ လို႕ေခၚပါတယ္)
‎(ဂ) ကဗ်ာလကၤာအမ်ိဳးအစားတမ်ိဳးရဲ႕ အမည္နာမ လုိ႕ အနက္အဓိပၸာယ္ရတဲ့ စကားလံုး (ဥပမာ - မဲဇာေတာင္ေျခ-ရတု)
စသျဖင့္ ၃-မ်ဳိးရွိပါတယ္။ 
‎တခ်ိဳ႕ကလည္း ‘ရတႎ၊ ဇေနတီတိ၊ ရတု’၊ လူတို႕သည္ ေမြ႕ေလ်ာ္ၾကကုန္ေသာေၾကာင့္ ရတုဟုေခၚ၏ လုိ႕ ဝိၿဂိဳဟ္ျပဳခဲ့ၾကပါေသးတယ္။ 
ဒီလို ရတု ဆုိတဲ့ စကားလံုးရဲ႕ အဓိပၸာယ္ ၃-မ်ဳိးကို ဥပမာ အေနနဲ႕ ေကာက္ႏုတ္ေဖာ္ျပထားတာေတြကို အနည္းအက်ဥ္း တင္ျပပါ့မယ္ ...
‎
‎(က) ‘သဘင္၊ အခမ္းအနား၊ အေျခအေန’ လို႕ အဓိပၸာယ္ရတဲ့ ရတု ဥပမာေတြကေတာ့ .... 
• ‎က်ဴးခ်ီပဥၥင္၊ သဘင္ေပ်ာ္မႈ၊ မင္း‘ရတု’ျဖင့္၊ ရြယ္ႏုထြားမြတ္ ... ။ (ဇယဒိသပ်ိဳ႕)
• ‎ရႊင္ျပံဳးေပ်ာ္ပါး၊ နဂါးတို႔မႈ၊ ‘ရတု’သဘင္၊ ပဥၥင္တူရိယာ ... ။ (စေမၸယ်ပ်ိဳ႕)
• ‎ျမစ္ခြင္အလံုး၊ မဆံုးေလမႈ၊ ေရ ‘ရတု’ ဝယ္၊ ျပည္သူ႔ဦးေခါင္း ... ။ (မဟာဝီရခ်ီ - ေက်းသားခန္း)
• ‎သည္းၾကားလြန္ၾကင္၊ မိခ်စ္ရွင္အား၊ သဘင္ ‘ရတု’၊ မင္းမႈပိုက္ျဖား ... ။ (သခင္ႀကီး ဧးခ်င္း)
• ‎စေျမာင္ေရႊသိုင္း၊ ရီ႐ိုင္းေရာ႐ု၊ မင္း ‘ရတု’ ျဖင့္၊ မင္းမႈမင္းေလွ်ာက္ ... ။ (ဇနကပ်ိဳ႕)
‎ဒီေနရာမွာ ဗဟုသုတအေနနဲ႕ ေျပာရရင္ ....
• အမ်ားနဲ႕စပ္ဆုိင္တဲ့ အဖဲြ႔မ်ိဳးဟာ ‘သဘင္’၊
• အမ်ားနဲ႕မစပ္ဆုိင္ဘဲ တဦး တေယာက္ အတြက္ပဲ စပ္ဆုိထားတာဆုိရင္ ‘အခမ္းအနား’၊
• ပကတိျဖစ္ထြန္းတဲ့ သဘာဝဓမၼ ဩကာသ ေလာက ေတာေတာင္ ေရ ေျမ အေျခအေနေတြကို ျပရင္ ‘အေျခအေန’ ... 
ဆုိတဲ့ သေဘာသက္ေရာက္ေၾကာင္း ယူဆၾကပါတယ္။ ေရႊရတု၊ ေငြရတု၊ စိန္ရတု စတဲ့ အခမ္းအနားကို ေခၚေဝၚၾကပံုမ်ိဳးပါ။ ေရွးေဟာင္း ျမန္မာဘာသာစကားသံုး သက္သက္မွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။


‎(ခ) ‘အခါရာသီ’ လို႕ အဓိပၸာယ္ရတဲ့ ရတု ဥပမာေတြကေတာ့ ....
• ‎သန္ေဆာင္းခါေႏြ၊ သံုးေထြဥတု၊ ‘ရတု’ ေျခာက္လီ၊ ရာသီသာစြာ့၊ ဆဲ့ႏွစ္လတြင္ ... ။ (ဣတိသိဂၤပ်ိဳ႕)
• ‎မပူမေလာင္၊ မေခါင္မိုးေလ၊ သံုးေထြ ‘ရတု’၊ ညီသမႈျဖင့္၊ ေတာင္သူ႔ေတာသား ... ။ (ဂုတၱိလပ်ိဳ႕)
• ‎နန္းေတာင္းမ်ားလွ်င္၊ ငါးရာ့ခုနစ္ဆယ္၊ စြန္းကယ္သံုးခု၊ ‘ရတု’သစ္ဆင္း ... ။ (စစ္ကိုင္းမင္း - မ်ိဳးေတာ္ရတု)
• ‎နယုံတြယ္တာ၊ နံကာပန္းလု၊ ‘ရတု’သစ္ဆင္း၊ ေတာ္သလင္းလွ်င္ ... ။ (နဝေဒးဆုိ - ဟံသာဝတီဖဲြ႕ရတု)
• ‘ရတု’ေျခာက္မည္၊ အတည္တည္၊ မည္သို႕ခဲြခ်မ္းေပလိမ့္နည္း။ (စြယ္စံုေက်ာ္ထင္ - ညသတ္)
• ‎ဂိမႏၱဟု၊ သာလွေပ်ာ္မႈ၊ သည္ ‘ရတု’ ၌၊ ညြန္႔ႏုဆဲဆဲ ... ။ (ဂါထာ ၆၀-ပ်ိဳ႕)
• သံုးလီဥတု၊ လက္ဝယ္လုသား၊ ‘ရတု’သာစြာ့၊ လမ႑လင္၊ သဘင္ဂိမွန္ ... ။ (ကပၸီလဝတ္ႂကြခန္း - ေတာလားရတု)
‎တစ္ႏွစ္မွာ ေႏြမိုးေဆာင္း သံုးရာသီရွိသလုိ ရတုမွာလည္း မ်ားေသာအားျဖင့္ သံုးပိုဒ္ ဖြဲ႕ဆိုေလ့ရွိပါတယ္။ အေၾကာင္းအရာ အားျဖင့္ ရာသီဘြဲ႕ေတြကို အထူးဖြဲ႕ဆိုခဲ့ၾကတာလည္း ရွိပါတယ္။

‎(ဂ) ‘ကဗ်ာလကၤာအမ်ိဳးအစားတမ်ိဳးရဲ႕ အမည္နာမ’ လို႕ အဓိပၸာယ္ရတဲ့ ရတု ဥပမာေတြကေတာ့ ....
• ‎‎ေအးႀကိဳက္ခ်ည္ခ်ည္၊ ဖ်ည္ဖ်ည္ညႇင္းညႇင္း၊ သီခ်င္း ‘ရတု’၊ ေပ်ာ္မႈတသီး ... ။ (သံဝရပ်ိဳ႕)
• တတ္ေသာ္ေကာင္းဟု၊ ညႇင္းေစာင္းကဗ်ာ၊ လကၤာ ‘ရတု’၊ ေရးသားမႈႏွင့္ ... ။ (ရွင္မဟာရ႒သာရဆုိ - ကိုယ္ရည္ေသြးရတု)
• ‎သိပၸေခါင္ထြတ္၊ တတ္ပါေစခ်ည္း၊ ဖြဲ႕နည္းကဗ်ာ၊ လကၤာ ‘ရတု’၊ ဆိုမႈရြရြ ... ။ (နန္းတြင္းသူ မယ္ျဖဴဆုိ - ကိုယ္ရည္ေသြးရတု)
• ‎ဝွန္တက္ပညာ၊ လကၤာ ‘ရတု’၊ ဆိုမႈရြရြ၊ ၾကားကစိတ္ဝမ္း၊ သူ႔နားခ်မ္းလိမ့္ ... ။ (နန္းတြင္းသူ မယ္ညိဳဆုိ - ကိုယ္ရည္ေသြးရတု)
• ‎ျပလတ္ပိမ့္ငွါ၊ ဤအခါတည့္၊ ကဗ်ာရတု၊ ဆိုမႈစီကံုး၊ အစဥ္ထံုးကား ... ။ (မာန္လည္ဆရာေတာ္ေရး ရတုခ်ီနည္းခ်နည္း လကၤာ)
‎စသျဖင့္ ေဖာ္ျပထားတာ ေတြ႕ႏုိင္ပါတယ္။ ေညာင္ရမ္းေခတ္မတိုင္မီက ရတုကို ‘ရမႏၲိ သတၱာ ဧတၳ ေတနာတိဝါရတု’ ရယ္လို႕ ဝိၿဂိဳဟ္ျပဳသူက ျပဳၾကပါတယ္။ အနက္ကေတာ့ ... သတၱာ၊ သတၱဝါတို႕သည္။ ဧတၳ ေတနာတိ၊ ဤသီခ်င္းျဖင့္။ ရမႏၲိ၊ ေမြ႕ေလ်ာ္ၾကကုန္၏။ ထိုေၾကာင့္ ဝါရတု၊ ရတုဟု ေခၚ၏ ... လုိ႕ အနက္ျပန္ထားပါတယ္။ 
အဓိက ဆုိလုိခ်င္တာကေတာ့ ရတု ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို ‎အဓိပၸာယ္အမ်ိဳးမ်ိဳး ကဲြျပားၿပီး သံုးစဲြေလ့ရွိတယ္၊ သံုးစဲြႏုိင္တယ္ဆိုတာပါပဲ။‎ ရတု လုိ႕ေတြ႕ရတုိင္း ကဗ်ာပဲ လို႕ မေျပာႏိုင္ပါဘူး။ တျခားအဓိပၸာယ္ေတြနဲ႕လည္း သံုးႏိုင္ပါတယ္။
‎“႐ိုးသားလွေသာ အမ်ိဳးသမီး” လို႕ အဓိပၸာယ္ရတဲ့ “ရတူ” ဆုိတဲ့ ပါဠိဘာသာကေန ရတု-ျဖစ္လာတယ္ လို႕လည္း မွတ္သားဖူး ပါတယ္။ ေဒြးခ်ိဳး၊ ေလးခ်ိဳး၊ ေတးထပ္ စတဲ့ ကဗ်ာေတြလို အခ်ိဳးအဆစ္ အကၡရာလံုးေရအားျဖင့္ အဆန္းတၾကယ္ ဖဲြ႕ႏဲြ႕စီကံုးျခင္း မဟုတ္ဘဲ အခ်ိဳး မဖက္ ၄-လံုးစပ္ ႐ိုးသားတဲ့ မိန္းမပ်ိဳေလးလို ႐ိုး႐ိုးကေလးစီကံုးတဲ့ အဖဲြ႕အႏဲြ႕ဟာ ရတုမည္တယ္လို႕ ဆုိလို ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ရတုသြားေတြကို ၾကည့္လွ်င္လည္း ဒီအတုိင္းပဲ ေတြ႕ရပါတယ္။
ျမန္မာမႈမွာ ဥတု ၃-ပါး၊ ဥတု ၆-ပါးကို ရတု ၃-ပါး၊ ရတု ၆-ပါးလုိ႕ ဆုိေလ့ရွိသလို၊ အနံ႕ကို ရနံ႕ ဆုိၿပီး ေျပာဆုိသလို ရတုဆုိတာဟာလည္း အတုႏွင့္ အတူတူပဲျဖစ္တယ္။ ‘အတု’ ဆုိတဲ့ ျမန္မာစကားမွာ ‘အ’ ေနရာမွာ ‘ရ’ ကိုသြင္းၿပီး ရတု ျဖစ္လာတယ္လုိ႕လည္း ဆုိသင့္ေၾကာင္း ေျပာၾကပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ရတုကို ျမန္မာေဝါဟာရအေနနဲ႕ စဥ္းစားၾကသူေတြကေတာ့ ရတု ဆုိတာ ရ ႏွင့္ တုကို ေပါင္းထားတာျဖစ္လုိ႕ မိမိရရ တုပၿပိဳင္ဆိုင္ စပ္ဆိုတဲ့ ကဗ်ာတစ္မ်ိဳးျဖစ္ေၾကာင္း ဆိုၾကပါတယ္။ ရကန္-ဆုိတဲ့ ကဗ်ာလကၤာစီကံုးရာမွာ တပါးသူတုိ႕ရဲ႕ စာသြားစာလာကို ကန္ေက်ာက္တြန္းလွန္ၿပီး ေရးစပ္ရတယ္လို႕ ဆုိပါတယ္။ ရတု ကေတာ့ ဒီလိုမဟုတ္ဘဲ ေရွးသူေဟာင္းေတြရဲ႕ စာသြားစာလာကို အတုယူၿပီး စီကံုးဖဲြ႕ႏဲြ႕ၾကရပါတယ္။ ေရွးပုဒ္အခ်ီအခ်ကို ေနာက္ပုဒ္က အတုလိုက္ၿပီး ခ်ီရ-ခ်ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အတုအပ အၿပိဳင္အဆိုင္ စပ္ဆိုတဲ့ ကဗ်ာတမ်ိဳး၊ အတုယူကာ အတုျပဳကာ ဖဲြ႕ဆုိရတဲ့ အဖဲြ႕ကို ရတု-လို႕ ဆုိလိုပါတယ္။

က်န္တဲ့ ဥပေဒသေတြကို ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါ့မယ္ ...

ဟယ္ရီ

Read More...

Sunday, 11 December 2011

သစ္ေတာနဲ႕ျမစ္

သစ္ေတာနဲ႕ျမစ္

(၁)

ကိုယ့္တိုုင္းျပည္ ကိုယ္ခ်စ္မွ၊
ကိုယ့္သစ္ေတာ ကိုယ္ခင္မည္။

ေရေဝေတာေတြ ထိမ္းသိမ္းလို႕၊
စိမ္းစိမ္းညိဳ႕ ဟိုေတာင္ဆီ။

သစ္ေတာနဲ႕ရာသီ၊
ျမန္မာျပည္ရဲ့ အသက္။

ေတာျပဳန္းကာ ရာသီဆိုးမွာ၊
မိုးေလကဖ်က္။ ။

(၂)

ကိုယ့္လူမ်ိဳး ကိုယ္ခ်စ္မွ၊
ကိုယ့္ျမစ္ေခ်ာင္း ကိုယ္ခင္တြယ္။

ဘိုးဘြားအေမြ အမွတ္မ်ိဳး၊
ျမတ္ႏိုးႏိုင္မယ္။

ကိုယ့္ျမစ္ေခ်ာင္း ကိုယ္ကာကြယ္၊
ျမန္မာ ... ရယ္လို႕ ကမၺည္းထိုုး။

ေရႊမမက္ပါဘူး၊
ေငြမမက္ပါဘူး၊
ေရတစ္စက္ကို အေသြးအသားလို၊
အေလးထားကာ ခ်စ္သေလာက္၊
ျမစ္ေပ်ာက္မွာစိုး။ ။


ေမာင္စိန္ဝင္း (ပုတီးကုန္း)

Read More...

Saturday, 3 December 2011

စြယ္ေတာ္ရိပ္တို႕ေက်ာင္းေတာ္ေျမ

ဆရာတင္မိုးရဲ႕ ေရႊညာေက်းကတကၠသိုလ္ကို ဖတ္မိတာနဲ႕ အမိ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ကို လြမ္းဆြတ္တမ္းတမိရင္း ႏြယ္သာကီသံျဖတ္ေလး တပုဒ္လုိက္ ေရးၾကည့္မိပါတယ္ ...


စြယ္ေတာ္ရိပ္တို႕ေက်ာင္းေတာ္ေျမ

တကယ္ေပ်ာ္ ငယ္ေဖာ္ အရြယ္ေတာ္အတိတ္က
စြယ္ေတာ္ရိပ္တို႕ေက်ာင္းေတာ္ေျမဗ် ... ။
ဖတ္ရာမွတ္ရာ တတ္စရာတုိ႕၊
ျမတ္ဆရာပို႔ခ် ေက်ာင္းေတာ္ေျမ ... ။
ရင္မွာ ပညာ သင္ကာျဖည့္တဲ့၊
အစဥ္အလာအျပည့္နဲ႕ ေက်ာင္းေတာ္ေျမရွင့္ ... ။
အၾကံစံု ဉာဏ္စံု ျမန္ဂုဏ္မ်က္႐ႈ
ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ဗ် ... ။

သေဘာမွာဆန္း
ေျပာကာလြမ္းခဲ့
ေသာစရာအဆန္းကြယ့္ မွတ္ေလာက္စရာ
ၾသဘာလမ္းတဲ့ ျဖတ္ေလွ်ာက္ပါေလ့၊
တုိင္ဆယ့္ရွစ္လံုး ေက်ာင္းဂုဏ္အင္ရယ္
လိႈင္ခဲ့ျဖစ္ထံုး ေႏွာင္းပံုျပင္ႂကြယ္ ...
အစီအရီထိုင္လုိ႕ လမ္းထိပ္ေျမတြင္
ဘီပီအိုင္သုိ႕ လြမ္းရိပ္ေဝသရွင္ ... ။
ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အသိႂကြယ္ေဖာ္၊
ကမၻာတည္မယ့္ အမိစြယ္ေတာ္ဗ် ...။
သုခုမလည္း စီးဝင္ကာ
ျပဳစုၾကျမဲ နည္းပညာေလ့ ... ။
သင္ျမင္ဆရာတို႕ လက္ညီစြာ
အင္ဂ်င္နီယာတုိ႕ တကၠသီလာေတာ့ ... ။
ရီေမာေလွာင္ၾက ညညေတြဆုိ၊
ဂ်ီေဟာေဆာင္က မမေတြကို၊
ေမႊးျမလြမ္းခဲ့ ရင္မွကဗ်ာ၊
ေတးအလွလႊမ္းခဲ့သဇင္ညမွာ၊
ထူးျခားေအာင္လုိ႕ ထြင္လိုေပလွ်င္၊
ဒူးယားေဆာင္သို႕ ဝင္ခုိေစခ်င္၊
ျမဴးစရာအစဥ္ကြယ့္ အသင့္ယူေဆာင္၊
ဦးသာဒင္ရဲ႕ စဥ့္ကူေဆာင္ဗ် ...
ၾကည္ျမေအာင္ပ စိတ္ေတြးေမွ်ာ္
ဇီဝကေဆာင္က အရိပ္ေအးသေနာ္၊
အလုပ္မ်ားေျမာင္လုိ႕ ၾကာတဲ့အခါ
ပုပၸားေဆာင္သို႕ လာခဲ့ပါ
ေအာင္သတင္းေမႊးတဲ့ အကိုေတြရယ္
အေဆာင္အင္းေလးက ႀကိဳေနမယ္
တို႕ဘုန္းေရာင္က ေျပာင္ေမာ္သေလ၊
ႀကိဳ႕ကုန္းေဆာင္က ေနာင္ေတာ္ေတြ၊

အုိ ... အင္ဂ်င္နီယာအေပါင္း
ရင္ခြင္တရာ ေျပာင္းေသာ္လည္း၊
တုိ႕ေက်ာင္းေတာ္ စြယ္ေတာ္ရိပ္ဆီက
ငယ္စိတ္ေတြ တလြင္လြင္၊
လြယ္အိတ္ေတြ တျပင္ျပင္နဲ႕၊
ဟိုအရင္ အိပ္မက္လမ္းကို၊
တမ္းမိရင္ေနာ္ ...
ေပ်ာ္မိပါဘိေတာ့ေလး ... ။

(ႏြယ္သာကီသံျဖတ္)

အမိ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ေန႕ရက္မ်ားသို႕ လြမ္းဆြတ္သတိရျခင္းမ်ားစြာျဖင့္ ...

ဓာတ္ပံုေတြကို google images, Myanmar Engineer Forum (www.myanmarengineer.org) နဲ႕ GREATMAYNMAR website (www.greatmyanmar.com) တုိ႕ကေန ရရွိပါတယ္ ...


ဟယ္ရီလြင္

Read More...